ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΤΗ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΩΜΟΥΣ ΕΚΒΙΑΣΜΟΥΣ ΤΩΝ ΕΛΙΤ!

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης σε συνέντευξή του το 1993 είχε πει:

Παρακολουθούμε τον θρίαμβο ενός φαντασιακού, του καπιταλιστικού φαντασιακού – «φιλελεύθερου» – και τη σχεδόν εξαφάνιση της άλλης μεγάλης φαντασιακής σημασίας της σύγχρονης εποχής, του προτάγματος της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας. Επιφανειακά αυτό μεταφράζεται, από την αρχή της δεκαετίας του ’80, στη νίκη της λεγόμενης «νεο-φιλελεύθερης» αντεπίθεσης – υλοποιημένης από τις πολιτικές Θάτσερ-Ρέηγκαν – αντεπίθεση η οποία επέβαλλε πράγματα που προηγουμένως φαίνονταν αδιανόητα. Καθαρή και απλή περικοπή των πραγματικών μισθών και καμιά φορά ακόμη και των ονομαστικών, για παράδειγμα· ή ακόμη τα επίπεδα ανεργίας, για τα οποία εγώ ο ίδιος είχα σκεφθεί και γράψει το 1960, ότι είχαν γίνει αδύνατα διότι θα προκαλούσαν μια κοινωνική έκρηξη.

Το παραπάνω απόσπασμα που είναι μέχρι σήμερα επίκαιρο, μας δίνει την ευκαιρία – δεδομένης και της ελληνικής πολιτικής επικαιρότητας – να μιλήσουμε πλέον για τον εντελώς ανορθολογικό χαρακτήρα των δανειακών συμβάσεων και των Μνημονίων και κυρίως της δεύτερης δανειακής σύμβασης.
Αφού το δίλημμα που τίθεται εκβιαστικά εν όψει και των επερχόμενων εκλογών από το ευρωπαϊκό και εγχώριο νεοφιλελεύθερο μπλοκ είναι «τήρηση των συμπεφωνημένων ή έξοδος από την ευρωζώνη και την Ε.Ε.» κι εμείς θα προσπαθήσουμε να αποδείξουμε ότι το δίλημμα αυτό είναι μια τεραστίου μεγέθους πολιτική απάτη.
Η εκ μέρους μας απόρριψη του Οικονομισμού, ο οποίος κυριαρχεί στις σύγχρονες κοινωνίες, δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε με οικονομικούς όρους! Το αντίθετο: η απόρριψη αυτή εδράζεται κυρίως στην κατανόηση της ανορθολογικότητας του σύγχρονου καπιταλισμού. Κατανοώντας το νεοφιλελεύθερο δόγμα, δικαιούμαστε να απορρίπτουμε τον Οικονομισμό και να επιμένουμε πως η λύση πρέπει ν’ αναζητηθεί εκτός της οικονομικής σφαίρας• να επιμένουμε πως η λύση δεν μπορεί παρά να είναι πολιτική.
Πριν περάσουμε στην συγκεκριμένη ανάλυση, αρκεί να υπενθυμίσουμε ότι δεν πιστεύουμε ούτε στην αντιπροσωπευτική «δημοκρατία» και τον κοινοβουλευτισμό, ούτε θεωρούμε ότι μπορεί να δοθεί πραγματική λύση μέσω των εκλογών – απόψεις που έχουμε εκφράσει σε πρόσφατη ανάρτησή μας . Για τους λόγους αυτούς άλλωστε, θεωρούμε πως πρέπει να εξηγήσουμε γιατί το προαναφερόμενο δίλημμα που τίθεται από τις πολιτικές δυνάμεις (κυρίως από αυτές που χαρακτηρίζονται ως «μνημονιακές») στις επερχόμενες εκλογές του Ιουνίου είναι ψεύτικο. Το δίλημμα δεν είναι αν θα επικρατήσει στις εκλογές ένα φιλοευρωπαϊκό μέτωπο ή το αντίθετο. Το πραγματικό δίλημμα είναι εάν με τα σημερινά δεδομένα έχουμε ελπίδες επιβίωσης ή όχι• αν ο δρόμος που ακολουθούμε έχει μια πιθανή διέξοδο ή αν οδηγεί απευθείας στο νεκροταφείο.
Σχετικά με τη νέα δανειακή σύμβαση 
Η νέα δανειακή σύμβαση αποτελεί τον τελευταίο κρίκο – μέχρι σήμερα τουλάχιστον – μιας αλυσίδας που άρχισε τον Μάιο του 2010 με την υπογραφή του πρώτου Μνημονίου και συνεχίστηκε τον Ιούλιο 2010 με την αλλαγή του ασφαλιστικού, τον Αύγουστο 2010 με την 1^η επικαιροποίηση, το Νοέμβριο 2010 με την 2^η επικαιροποίηση και τον Φεβρουάριο 2011 με την 3^η επικαιροποίηση του Μνημονίου, με τις περικοπές των μισθών και συντάξεων που συντελέστηκαν τον Μάρτιο 2011, με την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και των εφαρμοστικών του νόμων τον Ιούνιο 2011 (παρά τη γενικευμένη λαϊκή οργή και αντίσταση), με την επιβολή της εισφοράς αλληλεγγύης και του ενιαίου μισθολογίου στο Δημόσιο τον Αύγουστο του 2011 και με την συμφωνία για το «κούρεμα» του χρέους, τις ιδιωτικοποιήσεις, την δραματική μείωση του αφορολόγητου ορίου και το χαράτσι που επιβλήθηκε στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της Δ.Ε.Η. τον Οκτώβριο του 2011.
Τα νέα μέτρα που εξαγγέλθηκαν τον Φεβρουάριο 2012 – μέτρα που πρέπει να ληφθούν τον επόμενο μήνα (Ιούνιο 2012) και που ανέρχονται στο ύψος των 11 και πλέον δισεκατομμυρίων ευρώ, είναι τόσο δυσβάσταχτα και εξοντωτικά ώστε να μπορεί να ειπωθεί πως η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του πρώτης και της δεύτερης δανειακής σύμβασης και των αντίστοιχων Μνημονίων δεν είναι μόνο ποιοτική αλλά καθίσταται πια ποιοτική (εξαιρουμένης της υπαγωγής των διαφορών στο αγγλικό δίκαιο που ίσχυε εξ αρχής).
Τα κυριότερα σημεία της νέας δανειακής σύμβασης είναι τα εξής:
1.Κλείσιμο φορέων και απολύσεις στο Δημόσιο (15.000 εντός του 2012 και 150.000 έως το τέλος του 2015) – στόχος που αν επιτευχθεί θα καταστήσει το ελληνικό δημόσιο το μικρότερο της Ε.Ε. των 27 και ένα από τα μικρότερα παγκοσμίως. Ήδη προς κρίσης και παρά το μπαράζ παραπληροφόρησης από τα ΜΜΕ, οι δημόσιοι υπάλληλοι αντιστοιχούσαν στο 15 % του συνολικού εργατικού δυναμικού της χώρας, όταν ο μέσος όρος της Ευρωζώνης ήταν στο16,5 %, ενώ το κόστος του ελληνικού κράτους έφτανε στο 17,3  % του ΑΕΠ με τον μέσο όρο της Ευρωζώνης στο 21,8 %. Μάλιστα, μετά το κύμα συνταξιοδοτήσεων και το πάγωμα των προσλήψεων, οι 768.000 δημόσιοι υπάλληλοι του Ιουλίου 2010 μειώθηκαν σε 650.000.
Ας σημειωθεί εδώ ότι με την απογραφή των δημοσίων υπαλλήλων, συνυπολογίστηκαν ως τέτοιοι και όσοι μισθοδοτούνται ευκαιριακά από το δημόσιο, αφού συνδέονται με αυτό με συμβάσεις ιδιωτικού δικαίου ορισμένου χρόνου (π.χ. ετήσιες συμβάσεις μίσθωσης έργου σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, οι οποίες βέβαια, κατά κανόνα, δεν πρόκειται να ανανεωθούν). Μάλιστα η αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων παραχωρήθηκε, επ’ αμοιβή, σε Γάλλους ειδικούς – γεγονός που καταδεικνύει και τις αποικιακές διαστάσεις που χαρακτηρίζουν τα νέα μέτρα.
2.Μείωση κατά 22 % του κατώτατου μισθού στον ιδιωτικό τομέα και 32 % στους νέους κάτω των 25 ετών. Δηλαδή ο κατώτατος μισθός έφτασε σήμερα τα 586 € μικτά (494 καθαρά) και τα 480 € μικτά (430 καθαρά) αντίστοιχα.
Οι μειώσεις αυτές συμπαρασύρουν όλα τα κλιμάκια της Εθνικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, όπως επίσης συμπαρασύρουν και διάφορα επιδόματα όπως το οικογενειακό, το επίδομα λοχείας και το επίδομα ανεργίας που έφτασε τα 323 € καθαρά.
Η αντίθετη επιχειρηματολογία, ότι με τη λήψη των προαναφερόμενων μέτρων τάχα σώθηκε ο 13^ος και ο 14^ος μισθός απευθύνεται σε ανόητους. Αρκεί να γίνει αντιληπτό ότι οι προαναφερόμενες περικοπές αντιστοιχούν σε 2,8 μισθούς, οι οποίοι, αν προστεθούν στους 2 που είχαν ήδη κοπεί, φτάνουν στους 4,8 μισθούς – χωρίς μάλιστα να υπολογιστούν τα χαράτσια και ο πληθωρισμός που το 2011 έκλεισε στο 3,1 %…. Η συνολική απώλεια ξεπερνά το 40 % του συνολικού εισοδήματος των εργαζομένων με σχέση εξαρτημένης εργασίας οι οποίοι, στην Ελλάδα, ήταν ήδη, προ κρίσης, οι φτωχότεροι της Ευρωζώνης με μοναδική εξαίρεση τους Πορτογάλους.
Το επιχείρημα ότι, ακόμη κι έτσι οι ελληνικοί μισθοί παραμένουν υψηλότεροι των πορτογαλικών και των βαλκανικών χωρών είναι επίσης σαθρό αφού ο ελληνικός πληθωρισμός και το επίπεδο τιμών στην Ελλάδα δεν συγκρίνεται με τα αντίστοιχα των χωρών αυτών. Όσοι δε, περιμένουν να πέσουν οι τιμές, θα περιμένουν πολύ αφού σχεδόν το 70 % των καταναλωτικών αγαθών είναι εισαγόμενα, όπως εισαγόμενο είναι και πολύ μεγάλο μέρος των πρώτων υλών των εδώ παραγόμενων προϊόντων.
3.Ειδικά μισθολόγια μειωμένα κατά 20 % που αφορούν τους ένστολους και τις ΔΕΚΟ. Το γεγονός ότι πάνω στην απελπισία τους, οι ελίτ χτυπούν ακόμα και την εργατική αριστοκρατία και τις δυνάμεις καταστολής που τόσες φορές τις έβγαλαν ασπροπρόσωπες, ασκώντας ωμή βία κατά της κοινωνίας, είναι πραγματικά ενδιαφέρον…!
4.Ενιαίο ταμείο για τις επικουρικές συντάξεις με μείωση 10 % έως τα 250 €, 15 % έως τα 300 € και 20 % άνω των 300 €. Επίσης, μείωση 12 % σε όλες τις κύριες συντάξεις άνω των 1.300 €, 7 % στις συντάξεις του ΝΑΤ και 20 % στις συντάξεις των «ευγενών» ταμείων.
5.Συμπληρωματικός προϋπολογισμός που προβλέπει αύξηση των εσόδων κατά 2 δισ. € (52,2 από 50,2) και μείωση εξόδων κατά 2,3 δισ. € (69,5 από 72,8) με περικοπή φαρμακευτικής δαπάνης (1,1 δισ.), συντάξεων (400 εκ.), δημοσίων επενδύσεων (400 εκ.),  λειτουργικών δαπανών οργανισμών (200 εκ.), πολυτεκνικού επιδόματος (40 εκ.), γεωργικών επιδοτήσεων κλπ.
6.Μείωση μισθών, απολύσεις και κατάργηση μονιμότητας σε ΔΕΚΟ και τράπεζες που ελέγχονται από το Δημόσιο, ενώ έρχεται και η γενικευμένη άρση μονιμότητας με τη συνταγματική αναθεώρηση του 2013 που έχει ήδη εξαγγελθεί.
7.Μείωση εργοδοτικών εισφορών κατά 5 %. Πρόκειται για το λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος το οποίο η ΓΣΕΕ δέχτηκε να συζητήσει…. Η μείωση αυτή βυθίζει ακόμα περισσότερο τα ήδη βυθισμένα ασφαλιστικά ταμεία και κάνει βέβαιο το άνοιγμα ενός νέου, ακόμα πιο επαχθούς, ασφαλιστικού τον Ιούνιο, αφού τα ταμεία χάνουν 6,5 δισ. € από την εκτόξευση της ανεργίας, 8 δισ. € από την εισφοροδιαφυγή, 2,2 δισ. € από τη μείωση του κατώτατου μισθού και 17,5 δισ. € από το κούρεμα, δηλαδή σύνολο 34,2 δισ. €.
8.Πλήρης απελευθέρωση κλειστών επαγγελμάτων με 20 από αυτά σε πρώτη φάση. Οι συνέπειες του εν λόγω μέτρου είναι η προλεταριοποίηση μιας σειράς ελεύθερων επαγγελματιών (κυρίως επιστημόνων αλλά και άλλων) οι οποίοι πλέον θα πρέπει να αναζητήσουν εργασία ως «συνεργάτες» (δηλαδή χωρίς καν σχέση εξαρτημένης εργασίας) σε όσους κεφαλαιούχους και εταιρείες λυμαίνονται τους αντίστοιχους χώρους.
9.Διάλυση του εργατικού δικαίου με κατάργηση κλαδικών συμβάσεων, μείωση της μετενέργειας από 6 σε 3 μήνες, κατάργηση του δικαιώματος των εργαζομένων να προσφεύγουν μονομερώς στην διαιτησία – θεσμός αποτελούσε ένα στοιχειώδες δίχτυ ασφαλείας γι’ αυτούς. Επίσης, η διαιτησία περιορίζεται σε διαφορές που αφορούν μόνο τον κύριο μισθό και όχι επιδόματα ή εργασιακά.
10.Αύξηση 25 % των αντικειμενικών αξιών τον Ιούνιο 2012, η οποία αύξηση θα επιφέρει ανάλογη αύξηση των χαρατσιών, καθιστώντας κατ’ αυτό τον τρόπο την ακίνητη περιουσία ως τη βαρύτερη φορολογούμενη στην Ευρώπη καθώς είναι ήδη ιδιαίτερα επιβαρημένη  με πληθώρα φόρων και τελών. Ταυτόχρονα θα συμπαρασύρει και τα μισθώματα (ενοίκια) την στιγμή μάλιστα που η νομοθεσία για τις εξώσεις απλοποιήθηκε: ας μην εκπλαγεί κανείς αν τους επόμενους μήνες οι άστεγοι πολλαπλασιαστούν απότομα.
11.Ιδιωτικοποιήσεις ύψους 19 δισ. € (από 50 που ήταν ο αρχικός στόχος). Η μείωση αυτή δεν σημαίνει τόσο ότι θα ξεπουληθεί λιγότερη δημόσια (στην πραγματικότητα: κοινωνική) περιουσία αλλά απλώς ότι θα ξεπουληθεί φθηνότερα.
12.Εντατική προσπάθεια είσπραξης όλων των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το Δημόσιο – μέτρο που δεν θα πλήξει τόσο τους φοροφυγάδες όσος το πλήθος των οφειλετών που πραγματικά βρίσκεται σε αδυναμία πληρωμής φόρων και εισφορών αφού έχουν γονατίσει από την ύφεση και την ανεργία, καθώς επίσης και από την τακτική του Δημοσίου που προχωρεί σε συμψηφισμό χρεών του προς ιδιώτες με χρέη ιδιωτών προς το κράτος, μόνο στην περίπτωση που ο συμψηφισμός δεν το ζημιώνει.
13.Υπαγωγή της δανειακής σύμβασης στο αγγλικό δίκαιο. Η νομική αυτή ρήτρα ουσιαστικά σημαίνει παραίτηση της χώρας από την ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας (αρχή που καθιερώνεται από το δημόσιο διεθνές δίκαιο), ενώ ανοίγει το δρόμο για την κατάσχεση ακόμη και ακατάσχετων στοιχείων του κοινωνικού πλούτου, η οποία διαδικασία (κατάσχεσης) υπάγεται πλέον στην αρμοδιότητα των διεθνών και όχι των ελληνικών δικαστηρίων. Ταυτόχρονα, δεσμεύονται τα συναλλαγματικά αποθέματα της χώρας και τα αποθέματα χρυσού της Τράπεζας της Ελλάδος, ενώ δεν προβλέπεται η δυνατότητα συμψηφισμού του ελληνικού χρέους με τυχόν ελληνικές ανταπαιτήσεις (όπως π.χ. γερμανικές, πολεμικές αποζημιώσεις).
Σύμφωνα μάλιστα με το αγγλικό δίκαιο – το οποίο είναι δίκαιο αποικιακού τύπου αφού διαμορφώθηκε κατά κύριο λόγο τον 19^ο αιώνα – καθιερώνεται ακόμα και το δικαίωμα σύλληψης αξιωματούχων του ελληνικού κράτους σε περίπτωση που επισκεφτούν πιστώτρια χώρα στην περίπτωση που το ελληνικό χρέος δεν αποπληρώνεται κατά τα συμφωνηθέντα.
14.Δημιουργία ειδικού λογαριασμού στον οποίο θα δεσμεύονται όλα τα χρήματα του δανείου προκειμένου να διασφαλιστεί ότι θα χρησιμοποιούνται κατά προτεραιότητα – αν όχι κατ’ αποκλειστικότητα – για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων. Συνεπώς οι ισχυρισμοί πως δήθεν «θα πέσει χρήμα στην πραγματική οικονομία» είναι εντελώς ανυπόστατοι, όπως εντελώς ψεύτικος αποδεικνύεται και ο ισχυρισμός ότι «αν δεν παίρναμε το δάνειο το κράτος δεν θα μπορούσε να πληρώσει μισθούς και συντάξεις» δεδομένου ότι τα χρήματα αυτά, έτσι κι αλλιώς, δεν προορίζονται για καταβολή μισθών και συντάξεων. Συγκεκριμένα το 91,5 % των ποσών αυτών προορίζεται για την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων και το 8,5 % για λειτουργικά έξοδα του ελληνικού κράτους (όχι μισθούς και συντάξεις) – ποσοστό που από το β’ εξάμηνο του 2012 ή από το 2013 θα εκμηδενιστεί ώστε το 100 % να εξυπηρετεί την αποπληρωμή τοκοχρεολυσίων).
15.Τέλος, είναι υπό συζήτηση : α) η μείωση του εφάπαξ κατά 30 % (σχεδόν βέβαιο) ενώ το 70 % που απομένει, θα καταβάλλεται κατά 40 % προκαταβολικά και το υπόλοιπο σε 5-10 δόσεις εντός πενταετίας και β) η επιβολή ενιαίου ΦΠΑ μεταξύ 19-21 %. Αν αυτό συμβεί θα σημειωθεί εκρηκτική άνοδος του πληθωρισμού αφού όλα τα βασικά είδη διαβίωσης θα αυξηθούν από 13 % που είναι σήμερα, στο νέο ενιαίο μεγαλύτερο συντελεστή, ενώ τα είδη και οι υπηρεσίες που θα πέσουν από τον σημερινό υψηλό συντελεστή του 23 % είναι και πολύ λιγότερα και όχι ζωτικής σημασίας.
Αναφορικά με τον πληθωρισμό αξίζει να αναφερθεί ότι είναι η μόνη συνισταμένη του Μνημονίου που δεν γίνεται σεβαστή… ενώ αποδεικνύεται και τεράστιο ψέμα η υπόσχεση ότι «η πτώση μισθών θα επιφέρει τιθάσευση του πληθωρισμού». Μόνο στον ιδιωτικό τομέα το μισθολογικό κόστος έπεσε πέρσι κατά 9,2 % αλλά ο πληθωρισμός βρίσκεται σταθερά άνω του 3 %!
Γιατί έγινε η νέα δανειακή σύμβαση (ή γιατί λένε ότι έγινε)
Α. Υποτίθεται ότι η νέα δανειακή σύμβαση έγινε για να αποφευχθεί η άτακτη χρεοκοπία. Όμως η άτακτη χρεοκοπία είναι αδύνατο να αποφευχθεί – αντίθετα μάλιστα θα έρθει πολύ σύντομα. Ήδη υπάρχει ελεγχόμενη χρεοκοπία η οποία συνίσταται στην εσωτερική υποτίμηση και την ουσιαστική στάση πληρωμών του Ελληνικού Δημοσίου στο εσωτερικό της χώρας, καθώς ούτε φόροι επιστρέφονται, ούτε προμηθευτές πληρώνονται, ούτε καν εκτελούνται τελεσίδικες αποφάσεις που επιδικάζουν σε πολίτες χρηματικά ποσά σε βάρος του Δημοσίου.
Η απόλυτη χρεοκοπία θα έρθει όταν οι γαλλογερμανικές τράπεζες που κρατούν το 40 % του ελληνικού χρέους ξεφορτωθούν τα τοξικά ελληνικά ομόλογα. Ήδη υπολογίζεται ότι έχουν απαλλαγεί από περισσότερα των 45 δισ. €. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος που η ενδοτικότητα των κυβερνήσεων ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Λ. Παπαδήμου μπορεί να χαρακτηριστεί «εγκληματική», αφού σύντομα, μια ελληνική χρεοκοπία θα έχει πολύ μικρότερες επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή οικονομία από ό,τι πριν την συμφωνία του Οκτωβρίου 2011, το Μεσοπρόθεσμο και βέβαια την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο.
Β. Ένα άλλο επιχείρημα είναι ότι η νέα δανειακή σύμβαση έγινε για να καλύψει τις αστοχίες του 1^ου Μνημονίου – αυτές που οι πάντες προέβλεπαν λόγω της υφεσιακής μορφής όλων των μέτρων του. Τα νέα όμως μέτρα είναι ακόμα πιο υφεσιακά, ακόμα πιο αναποτελεσματικά, ανεδαφικά και ανορθολογικά ακόμα και με καπιταλιστικούς όρους από τα προηγούμενα, αφού είναι βέβαιο ότι θα φέρουν αύξηση της ανεργίας και της ύφεσης σε παγκοσμίως πρωτοφανή επίπεδα.
Γ. Τρίτο επιχείρημα είναι ότι η νέα δανειακή σύμβαση έγινε για να «αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας». Αυτό βέβαια είναι ανέφικτο όσο υπάρχει ένα τόσο σκληρό νόμισμα όπως το ευρώ (ίσο με 1,3 του δολαρίου), το οποίο κυριολεκτικά διαλύει τις εξαγωγές της Ελλάδας και κάνει βαριά ελλειμματικό το ισοζύγιο του εξωτερικού εμπορίου. Μπορούμε να είμαστε κατηγορηματικοί: Μέσα στο ευρώ δεν υπάρχει η παραμικρή πιθανότητα βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας της χώρας, όποια μέτρα κι αν ληφθούν.
Γενικά και παρά τον καταιγισμό της προπαγάνδας των ελίτ και των κυρίαρχων στρωμάτων, η ένταξη της χώρας στην Ε.Ε. δεν ενίσχυσε την οικονομική της θέση, ειδικά μετά το Μάαστριχτ (1992) και την ΟΝΕ (2002). Για παράδειγμα, το 1973, οι εξαγωγές ισοδυναμούσαν με το 38,4 % των εισαγωγών. Ακολούθησε μια συνεχής βελτίωση που κορυφώθηκε το 1987 με το ποσοστό να φτάνει το 52,9 %, για ν’ αρχίσουν να πέφτουν μετά, φτάνοντας το 2008 στο ιστορικό χαμηλό του 30,2%.
Ίδια εικόνα συνεχούς επιδείνωσης παρουσιάζει και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών που από ελαφρώς ελλειμματικό το 1994 (4,3 % του ΑΕΠ), έφτασε το 2008 στα όρια της κατάρρευσης (13 % του ΑΕΠ). Αυτή ακριβώς η επιδείνωση είναι που οδήγησε στην εκτόξευση του δανεισμού, ο οποίος μόνο την περίοδο 1999-2008 αυξήθηκε κατά 144,3 δισ. €.
Επίσης, επειδή πολλοί λένε ότι η Ε.Ε. μας βοήθησε με τα πακέτα στήριξης, αξίζει να ειπωθεί ότι στην περίοδο 1999-2008 αυτά ανήλθαν στα 40,4 δισ. € ενώ οι εισαγωγές κοινοτικών προϊόντων στην χώρα στα 239,3 δισ. €, ήταν δηλαδή εξαπλάσιες. Οι ευρωπαϊκές επιδοτήσεις λοιπόν, στην πραγματικότητα επιδότησαν κατά ένα μέρος τις αγορές ευρωπαϊκών προϊόντων από τους Έλληνες καταναλωτές.
Δ. Για να γίνει το «κούρεμα του χρέους» με την ανταλλαγή των ελληνικών ομολόγων (το λεγόμενο PSI που οι πάσης φύσεως οικονομικοί αναλυτές πρόφεραν με ανείπωτη λαγνεία…), από το οποίο υποτίθεται ότι θα γλιτώναμε 107 δισ. € και να πάρουμε το νέο δάνειο των 130 δισ. €.
Όμως τα πράγματα με το «κούρεμα του χρέους» δεν είναι όπως τα λένε: Πρέπει να γίνει σαφές ότι από το συνολικό χρέος των 360 δισ. € (χρέος πριν το κούρεμα – σήμερα, σύμφωνα με πολύ πρόσφατες εκτιμήσεις, ανέρχεται σε 395 δισ. €…) , εξαιρέθηκαν του κουρέματος τα ελληνικά κρατικά ομόλογα που κατέχει η ΕΚΤ, ύψους 60 δισ. €, τα είδη εκταμιευμένα δάνεια της τρόϊκας (84,5 δισ. €), τα ομόλογα που λήγουν μετά το 2020 (45 δισ. €), τα βραχύβια έντοκα γραμμάτια του δημοσίου (15 δισ. €) και παλαιά δάνεια ιδιωτών (20 δισ. €). Σύνολο 224,5 δισ. €. Από τα 135,5 που απομένουν (ήδη 170,5) τα 55 βρίσκονται στα χέρια ελληνικών τραπεζών και τα 25 σε ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία (σύνολο 80 δισ. €). Αυτά «κουρεύτηκαν» τελικά σε ποσοστό 53,5 % της ονομαστικής τους αξίας ή 70 % της καθαρής παρούσας αξίας τους (38,5 δισ. € οι τράπεζες και 17,5 δισ. € τα ταμεία). Δηλαδή η ελληνική συμμετοχή στο κούρεμα είναι περίπου 56 δισ. € και συνεπώς η ξένη 107 – 56 – 6,5 (ομόλογα που δεν υπήχθησαν στο κούρεμα) = 49,5 δισ. € που σημαίνει περίπου ποσοστό 13,75% του συνολικού χρέους.
Αυτό είναι το πραγματικό κέρδος της χώρας από το «κούρεμα» αφού τα υπόλοιπα μπορεί να τα γλιτώνει το κράτος αλλά αφαιρούνται από την ελληνική οικονομία και ειδικά αυτά που αφορούν τα ασφαλιστικά ταμεία. Αλλά και τα ποσά που χάνουν οι ξένοι πιστωτές θα τα πάρουν σχεδόν όλα πίσω με την πτώση των τιμών στην πώληση κρατικών επιχειρήσεων που ιδιωτικοποιούνται και οι οποίες θα καταλήξουν στα χέρια τους. Αν μάλιστα τα χρήματα του δανείου δεσμευτούν τελικά σε ειδικό λογαριασμό, το κέρδος για τον λαό είναι μηδαμινό και σε καμία περίπτωση δεν αξίζει τόσες θυσίες.
Συνεπώς το «κούρεμα του χρέους» ήταν μια κολοσσιαία απάτη. Υποτίθεται ότι έγινε για την βιωσιμότητα του χρέους το οποίο «αν όλα πάνε καλά» θα βρίσκεται το 2020 στο 120 % του ΑΕΠ, όσο δηλαδή ήταν το 2009 (μάλιστα, εκ των υστέρων, ο Σόϊμπλε μίλησε για ποσοστό 129 %, η ΕΚΤ για 136 % και το ΔΝΤ για 160 % αν δεν υπάρξει ανάσχεση της ύφεσης, που φυσικά και δεν θα υπάρξει), ενώ ο λαός θα έχει υποστεί μια πραγματική κοινωνική γενοκτονία για πάνω από 10 χρόνια.
Στην Αργεντινή το κούρεμα του χρέους αφορούσε 30 % τους ντόπιους κατόχους ομολόγων, 50 % τους ξένους πιστωτές και 70 % τα κερδοσκοπικά κεφάλαια. Η ελληνική κυβέρνηση κούρεψε την ελληνική οικονομία απεμπολώντας κυριαρχικά της δικαιώματα και εξαθλιώνοντας ολόκληρη την κοινωνία μόνο και μόνο για να μην χάσουν οι ξένοι τοκογλύφοι.
Ακόμα και με βάση τα καπιταλιστικά συναλλακτικά ήθη της ελεύθερης αγοράς, όποιος αναλαμβάνει τεράστια ρίσκα χρηματοδοτώντας διεφθαρμένες και ανίκανες κυβερνήσεις, πρέπει, αν το ρίσκο δεν «του βγει» να χάσει τα λεφτά του. Όμως τώρα οι τράπεζες, οι οποίες τον καιρό της ανάπτυξης έβγαλαν τεράστια κέρδη, σώζονται με κρατικό χρήμα. Ειδικά όσον αφορά τις ελληνικές τράπεζες η κοροϊδία είναι απροκάλυπτη, αφού από το κούρεμα έχασαν περί τα 8,5 δισ. €  αλλά παίρνουν για ανακεφαλαιοποίηση 30 – 50 δισ. €, ενώ μάλιστα είχαν ήδη πάρει από την αρχή του 2009 (κυβέρνηση Κ. Καραμανλή) 40 δισ. €  σε ρευστό και 80 δισ. €  σε εγγυήσεις του Δημοσίου, χωρίς να ρίξουν δεκάρα τσακιστή στην πραγματική οικονομία και μάλιστα παραχωρώντας στο Δημόσιο κοινές μετοχές χωρίς δικαίωμα ψήφου.
Τέλος, πρέπει να σημειωθεί και το εξής: με το κούρεμα του ελληνικού χρέους, πιστωτές της Ελλάδας κατέστησαν πια τα υπόλοιπα κράτη που δάνεισαν και δεν είναι πλέον πιστωτές της οι πάσης φύσεως ιδιώτες κερδοσκόποι, οι τράπεζες, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κλπ. Άμεση συνέπεια του γεγονότος αυτού είναι ότι το οικονομικό βάρος μετακυλύεται στους φορολογούμενους των χωρών αυτών προς όφελος βέβαια των Τραπεζών τους που συνεχίζουν να κερδοσκοπούν, ενώ η διαπραγματευτική ικανότητα της χώρας αποδυναμώνεται αφού απέναντί της έχει πια δανειστές-κράτη και όχι τυχάρπαστους ιδιώτες.
Συνέπειες της νέας δανειακής σύμβασης
α) Ύφεση. Για 5^η συνεχόμενη χρονιά ή χώρα θα βυθιστεί στην ύφεση (2008: 0,2 %, 2009: 3,2 %, 2010: 3,5 %, 2011: 6,8 %) η οποία για το 2012 υπολογιζόταν στο 4,4% όταν βάσει του Προϋπολογισμού είχε εκτιμηθεί στο 2,8 %, ενώ το πρώτο τρίμηνο του 2012 ανήλθε τελικά σε 6,2 %… Συνεπώς, αθροιστικά η ύφεση θα ξεπεράσει, σε κάθε περίπτωση, το 17 % προσεγγίζοντας ίσως ακόμα και το 19 % (13,7 % έως το 2011). Πρόκειται για την μεγαλύτερη ύφεση στην μεταπολεμική Ευρώπη με εξαίρεση το 44 % της Ρωσίας την περίοδο 1991-2002, η οποία όμως δημιουργήθηκε σε 12 και όχι σε 5 χρόνια ενώ ούτε πραγματική ήταν λόγω της απίστευτης ανάπτυξης της παραοικονομίας που υπήρχε εκεί και η οποία δεν μπορεί να συνυπολογιστεί από τις στατιστικές.
β) Ανεργία. Η επίσημη ανεργία είναι σήμερα στο 21, 7 % (1.070.724), ενώ η πραγματική πρέπει να αγγίζει το 23,5 % (1.200.000 περίπου). Αν υπολογιστεί ότι διεθνώς θεωρείται ότι κάθε άνεργος κουβαλάει 1,8 άτομα, έχουμε περί τα 3,3 εκατομμύρια άτομα κάτω από το όριο της φτώχειας. Υπενθυμίζεται ότι το ρεκόρ ανεργίας της χώρας είναι το 25,9 % της άνοιξης του 1961, όταν και άρχισε το τεράστιο μεταναστευτικό κύμα που οδήγησε 1.250.000 Έλληνες πολίτες στο εξωτερικό.
Με τα δεδομένα αυτά, η εξέλιξη της ανεργίας μπορεί να  γίνει ανεξέλεγκτη, παύοντας να έχει γραμμική αλλά σταθερή αύξηση και κάνοντας ένα άλμα προς τα πάνω. Αυτό μπορεί να συμβεί από την στιγμή που το μικροεμπόριο, οι αυτοαπασχολούμενοι και οι μικρές επιχειρήσεις που φυτοζωούν, κλείσουν γονατίζοντας από την πτώση των εσόδων και τους φόρους. Το όριο μιας τέτοιας κατάστασης τοποθετείται κάπου ανάμεσα στο 15 – 17 % του συνολικού πληθυσμού (όχι του ενεργού), δηλαδή, στην περίπτωσή μας κάπου στο 1,7 εκ. Η ελληνική οικονομία ως οικονομία σχετικά μικρής κλίμακας είναι αδύνατο να αντέξει την πρωτοφανή επέλαση της φτώχειας που θα συμπαρασύρει την κατανάλωση, τα φορολογικά έσοδα, τα ασφαλιστικά ταμεία και, τέλος, και το ίδιο το τραπεζικό σύστημα. Το τελευταίο μάλιστα, ήδη άρχισε να κλυδωνίζεται παρά την τεράστια κρατική βοήθεια. Είναι π.χ. ενδεικτικό ότι τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια από 10,8 % τον Δεκέμβριο του 2008, έφτασαν το 13,3 % τον Σεπτέμβριο του 2011 και το 14,5 % τον Ιανουάριο του 2012.
γ) Διάλυση του εργατικού δικαίου και των εργατικών κατακτήσεων 6 δεκαετιών.
δ) Μαρτυρική καθημερινότητα που θα εκφραστεί σε εκατομμύρια μικρές ατομικές και οικογενειακές τραγωδίες, ραγδαία αυξανόμενες με το πέρασμα του χρόνου και το βάθεμα της κρίσης.
ε) Τελική διόγκωση του χρέους για τη αποφυγή της οποίας υποτίθεται ότι γίνονται όλες οι θυσίες. Ο υφεσιακός χαρακτήρας οδηγεί σε κατάρρευση της συνολικής οικονομίας. Η συνεχής μείωση μισθών και συντάξεων, κοινωνικών δαπανών και δημοσίων επενδύσεων και η επιβολή ολοένα και βαρύτερων φόρων πλήττει τα εισοδήματα της τεράστιας πλειοψηφίας του κόσμου, καταβαραθρώνοντας την κατανάλωση, μειώνοντας τα φορολογικά έσοδα από άμεσους και έμμεσους φόρους, με αποτέλεσμα την νέα μείωση μισθών και συντάξεων και κοινωνικών δαπανών, την επιβολή ακόμη βαρύτερων φόρων κ.ο.κ., βάζοντας την οικονομία σε έναν υφεσιακό φαύλο κύκλο.
Συμπέρασμα
Στην βαθιά ανορθολογικότητα του Νεοφιλελευθερισμού έχουμε αναφερθεί κατ’ επανάληψη, όπως και στο ότι, κατά την άποψή μας ο σύγχρονος καπιταλισμός τύπου καζίνο, ούτε να σωθεί μπορεί με επιστροφή σε αναπτυξιακά μοντέλα κεινσιανικού τύπου, ούτε  λειτουργεί βάσει ενός γενικού μακροπρόθεσμου σχεδίου με καθορισμένους στόχους, αλλά αντίθετα, χαρακτηρίζεται από μια τακτική του «βλέποντας και κάνοντας» και μια λογική του «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Επίσης έχουμε κατ’ επανάληψη τοποθετηθεί όσον αφορά τις θεωρίες συνωμοσίας που στις μέρες μας έχουν την τιμητική τους και δεν σκοπεύουμε να επεκταθούμε περαιτέρω.
Η ανάρτηση αυτή σκοπό είχε να καταδείξει τον ψεύτικο δίλημμα που τίθεται εν όψει των εκλογών: «εντός ευρωζώνης και Ε.Ε. τηρώντας τις υποχρεώσεις που απορρέουν από την δανειακή σύμβαση ή καταστροφή και αφανισμός ;». Το δίλημμα αυτό είναι πέρα για πέρα πλαστό για να μην πούμε κωμικό. Η ολοκληρωτική καταστροφή της ελληνικής κοινωνίας έχει σχεδόν συντελεστεί και θα ολοκληρωθεί σύντομα αν συνεχιστούν οι πολιτικές αυτές που περιγράψαμε παραπάνω.
Η μόνη ελπίδα για την κοινωνία είναι η αλλαγή πλεύσης, μέσα από την ενεργό και διαρκή αντίσταση, την αυτο-οργάνωση, την ανάδειξη νέων προταγμάτων και την πολιτική δράση που θα δημιουργήσει τις συνθήκες για διαρκή κοινωνική επανάσταση.
Υπάρχει ένα μαύρο μπλοκ ανθρώπων που φορούν γραβάτες και ακριβά κοστούμια, (ΠΑ.ΣΟ.Κ., Ν.Δ., Μπακογιάννη, Μάνος, Τζίμερος) πίσω από το οποίο στοιχίζεται όλος ο παγκόσμιος καπιταλισμός, οι ελίτ και τα κυρίαρχα στρώματα. Αυτό το μπλοκ προκειμένου να κρατηθεί στην εξουσία, δίνει έναν λυσσαλέο αγώνα, κινδυνολογώντας και προπαγανδίζοντας μέσω των δικών του ΜΜΕ, χωρίς να διστάζει ούτε να απειλεί, ούτε να προσπαθεί να πανικοβάλει τον κόσμο• χωρίς καν να ντρέπεται να υποστηρίζει ανόητες οικονομίστικες θεωρίες που στην πράξη έχουν αποδειχτεί απόλυτα καταστροφικές.
Υπάρχει και ένα κομμάτι ακροδεξιών συνωμοσιολόγων ή νεοναζί που είναι γέννημα της αδιέξοδης πολιτικής τους και της πλήρους επικράτησης ενός φαντασιακού που πια όχι μόνο δεν φουσκώνει τα μυαλά με πλαστές επιθυμίες αλλά δεν γεμίζει ούτε το στομάχι.
Όλοι αυτοί, πρέπει να εμποδιστούν από την κοινωνία την ίδια, αν φυσικά υποθέσουμε ότι έχει αποκτήσει συναίσθηση του κινδύνου και αν έχει έστω το ένστικτο της αυτοσυντήρησης.
Από την άλλη πλευρά, αν κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν να τα καταφέρουν μέσω της κοινοβουλευτικής οδού, δεν έχουν παρά να το αποδείξουν.
Εμείς, από την πλευρά μας, και ενόψει των δεύτερων εκλογών, θα επιμείνουμε στα λόγια του Buenaventura Durruti: «Όποιος  ψηφίσει και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση είναι για εμάς  βλαβερός, αλλά το ίδιο βλαβερός είναι και όποιος απόσχει από τις εκλογές  και δεν προετοιμάσει την κοινωνική επανάσταση», έχοντας την πεποίθηση πως ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί πρέπει να βάλουμε τέλος σ’ αυτό τον εφιάλτη, προσπαθώντας για την δημιουργία μιας όσο το δυνατόν πιο ελευθεριακής κοινωνίας.
Η λιτότητα, η φτώχεια και η εξαθλίωση, η πολιτική απάθεια ή η (δια)στροφή της πολιτικής σε ολοκληρωτικά ιδεολογήματα μπορούν και πρέπει να εμποδιστούν από όλους εμάς, από την ίδια την κοινωνία. Φαίνεται πως είμαστε μπροστά σε μια ιστορική ευκαιρία να αναδείξουμε το πρόταγμα της ατομικής και συλλογικής αυτονομίας, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι παρόμοια προβλήματα με τα δικά μας αντιμετωπίζουν οι Ισπανοί, οι Ιταλοί, οι Πορτογάλοι, οι Ιρλανδοί και προσεχώς και πάρα πολλοί άλλοι λαοί.


ΠΗΓΗ: EAGAINST.COM

Η ΜΕΡΚΕΛ ΥΠΕΔΕΙΞΕ ΣΤΟΝ ΠΑΠΟΥΛΙΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ Η ΟΧΙ ΣΤΟ ΕΥΡΩ...ΝΤΑΒΑΤΖΙΛΙΚΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ!!

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΙΛΗΣΕ ΣΑΝ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟ ΣΚΥΛΑΚΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΥΠΕΔΕΙΞΕ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ..ΚΑΙ Ο κος ΠΑΠΟΥΛΙΑΣ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΚΟΥΟΣ.. ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΑΝΤΙΘΕΤΗ...
ΑΛΛΙΩΣ ΘΑ ΕΒΓΑΖΕ ΔΙΑΓΓΕΛΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙ ΣΥΖΗΤΗΣΑΝ Κ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΥΠΟΔΕΙΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΜΑΣ .ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙ ΟΤΑΝ ΛΕΝΕ ΣΕ ΟΛΑ ΜΑΛΙΣΤΑ.??
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΟΥΜΕ ΠΟΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΖΟΥΝ ΤΑ ΜΕΣΑ ΟΛΕΣ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ!!
ΕΛΕΟΣ!!

ΕΠΙΣΤΟΛΗ-ΓΛΥΨΙΜΟ ΤΖΗΜΕΡΟΥ ΣΕ ΜΕΡΚΕΛ...ΠΑΤΡΙΩΤΗΣ ΜΠΡΑΒΟ!!

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ ΤΟΥ κου ΤΖΗΜΕΡΟΥ...ΕΝΑ ΕΝΤΑΤΙΚΟ ΓΛΥΨΙΜΟ ΣΤΗΝ κ.ΜΕΡΚΕΛ..ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΙΔΙΩΣ ΤΙΣ ΔΥΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ....ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΤΟΝ ΜΑΘΕΙ Κ ΑΥΤΟΝ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΝ ΒΑΛΕΙ ΣΤΟ "ΕΞΟΔΟΛΟΓΙΟ" ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ...

ΑΥΤΗ Η ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 2011 ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΤΑΛΛΕΙ (ΛΟΓΙΚΑ) ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑ ΜΕΡΚΕΛ..ΑΠΛΑ ΑΠΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΚΑΙ ΘΑ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ..ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΤΩΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΣΤΕΙΛΕΙ Κ ΚΑΝΟΝΙΚΑ..

 (ΚΑΙ ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΑ ΚΛΙΣΕ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΞΕΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ Σ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ..πχ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΛΠ...ΤΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΚΟΥΣΕΙ Κ ΟΛΟΙ ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ κε ΤΖΗΜΕΡΕ...ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΠΟΥΛΗΘΟΥΜΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ..ΟΠΩΣ ΕΣΕΙΣ ΜΕΣΑ ΑΠ ΤΟΝ ΔΗΘΕΝ "ΕΡΓΑΤΙΚΟ" ΚΑΙ "ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ" ΜΑΝΔΥΑ ΣΤΗΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΑΣ ΠΕΤΑΞΟΥΝ ΚΑΝΑ ΞΕΡΟΚΟΜΜΑΤΟ ΟΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ Κ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΠΕΔΙΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ..
ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΥΠΟΤΕΛΕΙΑ Κ ΓΛΥΨΙΜΟ...

Εξοχότατη, σας ευχαριστούμε για τις προσπάθειες που κάνετε να προσφέρετε αίμα στην Ελλάδα, για να βγει από την εντατική, αλλά, όπως διαπιστώνετε κάθε μέρα, δεν θα έχουν κανένα αποτέλεσμα αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα η αιμορραγία: το διεφθαρμένο, σπάταλο, και εχθρικό σε κάθε προσπάθεια παραγωγής, κράτος. Αν δεν έχετε βρεθεί σε ελληνική υπηρεσία ζητώντας ένα οποιοδήποτε πιστοποιητικό δεν μπορείτε να φανταστείτε ούτε τον βαθμό της διαφθοράς ούτε την έκταση του παραλογισμού αυτού του καφκικού μηχανισμού. Το κράτος αυτό που αποτελείται κατά κύριο λόγο από τους πρώην αφισοκολλητές των δύο κομμάτων τρώει, όπως ο γύπας στην τραγωδία του Αισχύλου «Προμηθέας Δεσμώτης», τα σπλάχνα του παραγωγικού δυναμικού αυτής της χώρας.


Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι υπάρχουν δύο Ελλάδες: Ελλάδα δεν είναι μόνο οι απατεώνες πολιτικοί και οι γραφειοκράτες που μας έχουν κάνει να ντρεπόμαστε για τη χώρα μας. Η Ελλάδα έχει ένα τεράστιο δυναμικό ευφυών, δημιουργικών, εργατικών και ηθικών ανθρώπων  που στραγγαλίζονται κάθε μέρα από την κομματική μαφία. Αν στην Ιταλία η Μαφία έχει συναλλαγές με το κράτος, στην Ελλάδα, Μαφία είναι το ίδιο το κράτος! Όλα αυτά τα χρόνια, οι πολιτικοί σε συνεργασία με τους εργολάβους δημοσίων έργων που είναι παράλληλα ιδιοκτήτες των ΜΜΕ, κλέβουν ασύστολα τις επιδοτήσεις της Ε.Ε. και τους φόρους όσων Ελλήνων δεν μπορούν να φοροδιαφύγουν, ενώ προσφέρουν εξοργιστική ασυλία σε κάθε γκάγκστερ του συναφιού τους.

Τι θα κάνατε εσείς αν ακούγατε τον εφοριακό που ήρθε στην επιχείρησή σας για έλεγχο και τα βρήκε όλα άψογα, να σας λέει ότι είναι αδύνατον να γυρίσει στην εφορία με «άδεια χέρια» και ότι πρέπει οπωσδήποτε να γράψει πρόστιμο και να πάρει κι αυτός τη μίζα του; Κι όμως, υπάρχουν πολλοί πρώην δημόσιοι υπάλληλοι που παραιτήθηκαν γιατί δεν άντεχαν να περνούν όλη τη ζωή τους σε ένα γραφείο χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτε, παρά μόνο ρουσφέτια διορισμών και παρανομιών με την ευλογία του πολιτικού τους προϊσταμένου!

Δεν υπάρχει ούτε ένας τομέας σήμερα στην Ελλάδα που να θυμίζει δυτικοευρωπαϊκή χώρα. Η Παιδεία, το μέλλον κάθε χώρας είναι πεδίο αισχρής συναλλαγής καθώς οι φοιτητές με νόμο του Ανδρέα Παπανδρέου που μόλις τώρα καταργήθηκε, ψήφιζαν για τους Πρυτάνεις και πουλούσαν τις ψήφους τους με αντάλλαγμα τα θέματα στις εξετάσεις και τις θέσεις για τις διδακτορικές διατριβές.

Οι αγρότες όλα αυτά τα χρόνια, με πολιτική κάλυψη, εξαπατούσαν την Ε.Ε εμφανίζοντας εκτάσεις που δεν καλλιεργούσαν και ψεύτικη παραγωγή για να εισπράτουν τις επιδοτήσεις, ενώ τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων αντί να αξιοποιηθούν στην αναμόρφωση των καλλιεργειών και στον εκσυγχρονισμό της παραγωγής γινόντουσαν πολυτελή αυτοκίνητα και γλέντια στα νυχτερινά κέντρα της επαρχίας.

( ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΤΟ ΒΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΔΩ..http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=1307978 )
ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΣΩΣΤΕΣ Κ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΘΙΧΤΕΙ Κ ΛΕΝΕ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΡΩΣΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ..
ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΗΓΕΙ..




Εξοχότατη, αν ήμουν στη θέση σας θα έλεγα «να πάει στο διάολο αυτή η απαίσια χώρα». Εμείς, οι σκεπτόμενοι και αξιοπρεπείς Έλληνες σάς είμαστε ευγνώμονες που δεν έχετε πάρει (ακόμα) αυτή τη θέση και εξακολουθείτε να μας στηρίζετε. Αλλά για να μπορέσουμε να σας το ανταποδώσουμε και να ξεπληρώσουμε το χρέος που συσσώρευσαν η ανικανότητα και οι μίζες των πολιτικών μας, σας παρακαλούμε: υποχρεώστε τους σε ένα και μόνο πράγμα: να αλλάξουν το κράτος-τέρας που δημιούργησαν. Να καταργήσουν την μονιμότητα της κομματικής τους πελατείας που έχουν διορίσει με απίστευτους μισθούς και προνόμια (θα γνωρίζετε υποθέτω για το «επίδομα έγκαιρης προσέλευσης» που έπαιρνε όποιος απλώς πήγαινε στην ώρα του στη δουλειά του!). Να υποχρεωθούν να εφαρμόσουν κανόνες οικονομικής διαφάνειας στα ίδια τα κόμματα και σε κάθε συναλλαγή του Δημοσίου. Αν δεν τους υποχρεώσετε δεν υπάρχει περίπτωση να το κάνουν μόνοι τους! Μην τους δώσετε ούτε ένα ευρώ παραπάνω, χωρίς αυτή την προϋπόθεση, θα σας το κλέψουν!

Εξοχότατη,

παρ’ όλα αυτά η Ελλάδα μπορεί να μεγαλουργήσει, όπως το έχουν κάνει χιλιάδες Έλληνες μετανάστες, σε χώρες όπως η δική σας, όπως το έχει καταφέρει η ελληνική ναυτιλία. Μόλις το κράτος - αγχόνη σταματήσει να πνίγει όσους έχουν και ιδέες και διάθεση και παραγωγικό σφρίγος, η Ελλάδα θα ανθίσει. Βοηθήστε μας να το πετύχουμε. Απαγορέψτε στους διεφθαρμένους και ανίκανους πολιτικούς μας εσάς να εξαπατούν, εμάς να εξευτελίζουν και να στερούν από τον κόσμο του αύριο τον πλούτο που μπορεί να προσφέρει το αληθινό Ελληνικό πνεύμα – αυτό που ποτέ δεν έσβησε σ΄αυτόν τον τόπο.


Θάνος Τζήμερος




Πηγή:www.capital.gr

ΕΠΙΘΕΣΗ ΚΑΤΑ ΣΥΡΙΖΑ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑ ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥΣ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ "ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ", "ΒΗΜΑ", "ΕΘΝΟΣ"!

Συμφωνα με πληροφοριες,Πρωτο Θεμα,Βημα και Εθνος ετοιμαζονται αυτη τη Κυριακη να κανουν χοντρη προπαγανδα κατα του Συριζα μεσα απο τα πρωτοσελιδα τους,βαζοντας παραλληλα το διλλειμα...Τσιπρας και δραχμη ή Πασοκ,ΝΔ και Ευρω.Καποιος πιο χαλαρη θα ειναι η Real News.Βεβαια τα πρωτοσελιδα δεν εχουν κλεισει ακομη...και ποτε δεν ξερεις...




ΠΗΓΗ: ΠΡΕΖΑ.TV

Π.ΠΙΚΡΑΜΕΝΟΣ..ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ..!

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΟΦΑΝΗ Κ ΓΝΩΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΟΥ, ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ..ΝΑ ΤΟΝΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ ΤΟΥ ΔΟΘΗΚΕ Η ΕΝΤΟΛΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΜΟ ΤΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΟΤΙ ΘΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΘΕΙ ΑΥΤΟ ΕΝΤΟΣ 6 ΜΗΝΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΟΔΟ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΗΤΑΝ ΠΡΟΦΟΡΙΚΗ...ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΒΕΒΑΙΑ ΓΙΑΤΙ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟ (ΚΑΘΩΣ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ Κ ΧΡΕΙΑΖΟΤΑΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 180 ΨΗΦΟΥΣ) Κ ΜΕΣΑ Σ ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΞΑΜΗΝΟ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ Κ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΘΟΥΝ ΠΟΛΛΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ..
ΕΠΙΣΗΣ ΕΧΕΙ ΔΙΑΤΕΛΕΣΕΙ Κ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΟΥ κου ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ 1991-1993..
ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΠΟΔΟΤΙΚΟΤΑΤΟ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΦΡΟΝΤΙΖΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΗΝ ΒΡΩΜΙΚΗ ΔΟΥΛΕΙΑ Κ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΠΟΛΛΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΩΝ ΤΟΥΣ...ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΜΗΝΑΣ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΜΑΚΡΥΣ, ΚΥΡΙΩΣ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, Κ ΒΑΣΙΚΑ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ...!

ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΜΥΑΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΗΝΑ...

ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΔΗΛΩΣΗΣ ΣΟΙΜΠΛΕ ΑΠ ΤΟ MEGA!

TO MEGA ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΖΕΙ ΟΤΙ Ο ΣΟΙΜΠΛΕ ΕΙΠE : "ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ"
ΕΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΕΙΠΕ :"ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΥΠΟΦΕΡΟΥΝ ΛΟΓΩ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΩΝ ΠΟΥ ΕΓΙΝΑΝ ΤΙΣ ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ"
Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥ MEGA ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΠΙΟ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΗ Κ ΑΠΡΟΚΑΛΥΠΤΗ ΚΑΙ ΘΑ ΚΟΡΥΦΩΘΕΙ ΕΝΟΨΗ ΕΚΛΟΓΩΝ!

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΟΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Κ ΓΝΩΣΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΙ Κ ΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΛΑΘΟΣ Η ΟΧΙ Η ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ ΑΥΤΗ!

ΠΗΓΗ: ΠΡΕΖΑ TV

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ..ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΑΣΑΜΕ!!

Ήδη έχουμε ακούσει πολλά, θα ακούσουμε ακόμη περισσότερα: Έρχεται η δραχμή, διαλύεται η χώρα, δεν θα πληρωθούν μισθοί και συντάξεις, θα γίνουμε ζούγκλα, συμμορίες με καλάσνικοφ θα τριγυρνούν στους δρόμους, θα πέσει κομήτης, περονόσπορος και φυλλοξήρα. Κι όλα αυτά, όχι μόνο γιατί ψηφίσαμε όπως ψηφίσαμε, αλλά γιατί το «σύστημα» δεν κατάφερε να φορέσει τον φερετζέ της τρόικας δημιουργώντας μια κυβέρνηση μαριονέτα των τραπεζιτών, ξένων και εγχώριων...
Προφανώς οι δόσεις κινδυνολογίας θα αυξηθούν στον μέγιστο βαθμό όσο πλησιάζουμε προς τις κάλπες. Πηγαίνοντας, ωστόσο, προς τα εκεί ας έχουμε κατά νου ότι, με πολύ απλό τρόπο, ρίχνοντας μια ψήφο στην κάλπη, η ελληνική κοινωνία κατάφερε:
● Να «καθαρίσει» (σχεδόν) με αυτούς που κυβέρνησαν τα τελευταία 40 χρόνια, χρεοκόπησαν τη χώρα, την οδήγησαν στα μνημόνια και το ξεπούλημα. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, εξακολουθούν να θέλουν να συνεχίσουν να μας σώζουν...
● Να υπενθυμίσει στους Ευρωπαίους και λοιπούς αξιότιμους δανειστές και επόπτες, και πάνω απ’ όλα στις πρόθυμες μαριονέτες τους, ότι οι μαριονέτες για να λειτουργήσουν πρέπει πρώτα να εκλεγούν. Κάποιες... άριστες από αυτές τις μαριονέτες το κατανόησαν ήδη και θα το κατανοήσουν ακόμη περισσότερες στην ερχόμενη εκλογική αναμέτρηση.
● Να απαιτήσει την αλλαγή πορείας της χώρας και την επιστροφή της εξουσίας - κυριαρχίας εκεί όπου αυτή ανήκει. Όχι στον Ράιχενμπαχ, τον Τόμσεν και τον Τράα, αλλά στον ελληνικό λαό και την κυβέρνησή του.
Έχοντας, λοιπόν, κατά νου όλα τα παραπάνω, ο ελληνικός λαός θα σπεύσει στην κάλπη έχοντας την ευκαιρία να ολοκληρώσει τη δουλειά: να τινάξει στον αέρα τις πολιτικές των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων, των οποίων τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά και αδιέξοδα.
Η ελληνική κοινωνία, πηγαίνοντας προς την κάλπη για δεύτερη φορά σε ένα μήνα και έχοντας ζεστή την εμπειρία από τις διαβουλεύσεις που παρακολούθησε στο πλαίσιο των διερευνητικών επαφών, έχει βγάλει τα συμπεράσματά της. Ταυτόχρονα έχει κωδικοποιήσει και τις ερωτήσεις της, τις οποίες θα κάνουν μεγάλο – μέγιστο! – λάθος όσοι τις αγνοήσουν.
Καλό θα είναι λοιπόν αυτοί τη φορά οι πολιτικές δυνάμεις που ζητούν την ψήφο του λαού να εμφανιστούν ενώπιόν του έχοντας κατά νου ότι ελάχιστοι είναι ακόμη διατεθειμένοι να ακούσουν παραμύθια με νεράιδες (επαναδιαπραγμάτευσης) και δράκους (καταστροφής).
Θα πρέπει λοιπόν ξεκάθαρα να πουν ποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν ότι το μόνο σχέδιο που υπάρχει για τη χώρα είναι το μνημόνιο. Η Ντόρα, ο Μάνος και διάφοροι λοιποί, προς τιμήν τους, είναι ξεκάθαροι. Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος τι λένε άραγε; Έχουν άλλο σχέδιο;
Για το «άλλο σχέδιο», πάνω από όλους, θα πρέπει να μιλήσει ο ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλει να αποκτήσει ρίζες και προοπτική η εκλογική του επιτυχία...



ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΟΥ MEGA..ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 20.00!

META TΟΝ ΠΗΓΑΣΟ, ΣΗΜΕΡΑ ΤΕΤΑΡΤΗ 16 ΜΑΙΟΥ 2012 ΣΤΙΣ 8 ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΟΥ MEGA ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ ΜΕΣΟΓΕΙΩΝ, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΑΤΑΓΓΕΙΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΑΝΑΛΙΟΥ ( ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΙΖΟΜΕΝΗ ΣΤΑΘΕΡΑ ΒΕΒΑΙΑ..) ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ Κ ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ!
ΔΡΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ, ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΩΣ ΕΔΩ, ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ! ΕΧΟΥΝ ΦΟΒΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ..ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΦΟΒΗΘΟΥΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟ..!


ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΜΕ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΕΣ: ΣΤΑΣΗ ΕΡΡΙΚΟΣ ΝΤΙΝΑΝ, ΛΕΩΦΟΡΕΙΑ 046,Α5, Β5

ΓΙΑΤΡΟΙ: «ΘΑ ΝΟΣΗΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ. ΌΧΙ ΣΤΑ ΔΙΑΠΙΣΤΕΥΤΗΡΙΑ ΛΟΒΕΡΔΟΥ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ»!

Σάλος έχει ξεσπάσει στους κόλπους των νοσοκομειακών με την απόφαση του υπουργού Υγείας Ανδρέα Λοβέρδου με την οποία απαγορεύει την περίθαλψη όσων βρίσκονται παράνομα στη χώρα με εξαίρεση τα επείγοντα περιστατικά. 
Οι νοσοκομειακοί γιατροί αποφάσισαν να παραβλέψουν την εντολή Λοβέρδου τον οποίο μάλιστα κατηγορούν ότι με την εγκύκλιό του δίνει …διαπιστευτήρια στους οπαδούς της Χρυσής Αυγής.
Μετά από σχετική απόφαση του συνδικαλιστικού τους φορέα (ΟΕΝΓΕ), θα συνεχίσουν να περιθάλπουν κανονικά τους λαθρομετανάστες καθώς όπως τονίζεται από την ΟΕΝΓΕ: «Οι νοσοκομειακοί γιατροί απαντούν για πολλοστή φορά στον αμετανόητο υπουργό Υγείας ότι δεν πρόκειται να αποποιηθούν το ιατρικό τους επάγγελμα και να μεταβληθούν σε ανθρωποφύλακες, ασχολούμενοι με το χρώμα, το φύλο, την καταγωγή και τα νομιμοποιητικά έγγραφα οιουδήποτε ανθρώπου ζητά εξέταση και νοσηλεία».



Μάλιστα ο πρόεδρος της ΟΕΝΓΕ Δημήτρης Βαρνάβας αποσαφηνίζει με σκληρά λόγια: «Εάν ο κ. Λοβέρδος επιθυμεί να ικανοποιήσει τις πολιτικές του εμμονές ή να δώσει διαπιστευτήρια στους οπαδούς της Χρυσής Αυγής έχει την ευχέρεια να το πράξει με πολλούς τρόπους, όχι όμως εκμεταλλευόμενος την επαγγελματική ευθύνη και αξιοπρέπεια των νοσοκομειακών γιατρών.


Δηλώνουμε λοιπόν πως θα αγνοήσουμε παντελώς την πρόσφατη προεκλογική εγκύκλιο του κ. Λοβέρδου και θα συνεχίσουμε να ασκούμε την ιατρική όπως επιτάσσει ο όρκος μας και η ιατρική δεοντολογία».


Πηγή: iatropedia

ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΥΑΛΑ! ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ "ΕΡΕΙΠΙΑ" ΓΙΑ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΕΥΤΕΡΑ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ, ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΘΕΙ ΟΛΟΙ ΟΤΙ Ο ΛΑΟΣ ΠΑΙΖΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ Κ ΟΧΙ ΒΑΣΗ ΤΩΝ ΦΟΒΩΝ ΤΟΥ!
ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΣΑ-ΠΑΠΑΓΑΛΑΚΙΑ, ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΟΥΝ ΟΛΟΙ ΠΑΛΙ ΤΑ ΙΔΙΑ (ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΟΤΙ ΨΗΦΙΣΕ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΑΝΤΙΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ), ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΠΟΥ ΚΥΒΕΡΝΙΟΤΑΝ Η ΧΩΡΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟΥΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΘΕΜΑ..ΤΩΡΑ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΝ ΟΛΑ ΑΝ ΔΕΝ ΞΑΝΑΒΓΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ Κ ΑΠΛΑ ΝΑ ΜΠΕΙ Κ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΣΥΝΕΝΟΧΗ Κ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΑ ΑΝΕΝΟΧΛΗΤΟΙ.
ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΛΟΓΙΕΣ ΠΕΡΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ Κ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΝΑΙΝΕΣΑΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ. ΕΠΙΣΗΣ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΠΟΣΟ ΚΑΛΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ Κ ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΚΑΙ "ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ"..

ΞΑΦΝΙΚΑ ΤΟΣΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ ΓΙΑ "ΕΘΝΙΚΗ ΣΩΤΗΡΙΑ"..ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ "ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΟΥΜΕ" κ.ΠΑΠΟΥΛΙΑ.?? ΤΩΡΑ ΑΝΑΡΩΤΙΕΣΑΙ ΤΙ ΘΑ ΠΟΥΝ ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ? ΛΕΣ ΝΑ ΡΩΤΑΝΕ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ ΜΟΝΟ ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΣ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΔΕΥΤΕΡΟΥ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑΤΟΣ..? ΘΑ ΚΡΙΘΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕΣ ΠΙΟ ΠΡΙΝ , Η' ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕΣ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ Κ ΜΑΣ ΕΦΕΡΑΝ ΩΣ ΕΔΩ!

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΡΟΒΛΕΠΩ ΟΤΙ Ο ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ ΔΕΙΛΟΣ Κ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟΣ Κ ΘΑ ΟΔΗΓΗΘΕΙ ΣΤΗΝ "ΑΣΦΑΛΕΙΑ" ΤΟΥ ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ ΩΣ ΤΩΡΑ..ΔΗΛΑΔΗ ΣΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΠΛΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΗΘΙΣΕΙ ΣΑΝ ΥΠΑΚΟΥΟ Κ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ ΣΚΥΛΑΚΙ..
ΚΑΙ ΒΕΒΑΙΑ ΑΚΟΜΑ Κ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΣΕ ΑΥΤΑ (ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ) ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑΙ ΜΕΤΑ ΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ  ΚΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΟΤΙ ΠΡΑΤΤΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΨΗΦΙΣΑΝ
..ΑΠΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΞΟΥΝ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΠΙΘΑΝΟΤΑΤΑ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΤΟ ΝΑ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΤΟ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ..ΔΗΛΑΔΗ ΣΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ!
ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟ ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΜΑ ΒΑΘΥ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ..ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝΑΥΣΜΑ ΓΙΑ ΠΙΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ , ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΘΑ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΓΕΝΙΕΣ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ Κ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΑΠΟ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ 'Η ΟΧΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΦΑΝΗ Κ ΓΝΩΣΤΑ...

ΚΑΙ Η ΜΟΝΗ ΠΡΟΤΡΟΠΗ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΤΕΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ!


ΒΕΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ

ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΑ ΜΑΤ..ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ!

ΠΡΟΧΘΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΟΕΕ, ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΕΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ..ΘΑΥΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ..

http://www.youtube.com/watch?v=QSQyy3JMh1Q&feature=player_embedded

Ο ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ ΚΟΥΒΕΛΗΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ..ΠΡΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ-ΚΟΥΒΕΛΗ.!

ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΜΕΡΕΣ , ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ, ΠΟΥ Ο κ.ΚΟΥΒΕΛΗΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕ ΤΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΥΝΕΡΓΑΖΟΤΑΝ ΜΕ ΤΑ 2 ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ...ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΛΙΓΟΤΕΡΕΣ ΜΕΡΕΣ (ΜΟΛΙΣ ΠΡΟΧΘΕΣ) ΠΟΥ ΔΗΛΩΣΕ ΤΗΝ ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΣΤΑΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΙΟ ΦΙΛΙΛΑΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ.
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ Κ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ, (ΒΕΒΑΙΩΣ ΟΣΟΙ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΑΜΕ ΠΙΟ ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ ΤΟΝ κ.ΚΟΥΒΕΛΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΞΕΡΑΜΕ ΚΑΛΑ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΤΑ MEDIA ΤΟΝ ΠΡΟΩΘΗΣΑΝ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΣ ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΑ ΠΟΣΟΣΤΑ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΣΑΝ ΤΟΝ "ΣΩΣΤΟ Κ ΥΠΕΥΘΥΝΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ),
ΣΗΜΕΡΑ Ο κ.ΚΩΛΟΤΟΥΜΠΑΣ ΔΗΛΩΣΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΦΩΝΟΣ ΣΕ ΜΙΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΕ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ 2ετιας (ΜΕ Ν.Δ-ΠΑΣΟΚ).
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΤΗΡΗΣΕ ΤΗΝ "ΣΥΜΦΩΝΙΑ" ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΣΥΝΑΨΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΟΥ , ΚΟΜΜΑ "ΜΑΞΙΛΑΡΙ", ΚΟΜΜΑ "ΚΑΠΑΡΝΤΙΝΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ".. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΥΣ ΨΗΦΟΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ (ΠΟΥ ΔΕΝ ΨΑΡΩΣΑΝ ΠΟΛΛΟΙ , ΑΛΛΑ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΡΚΕΤΟΙ ΓΙΑ ΝΑ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΚΑΛΠΙΚΗ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΤΩΝ ΨΗΦΟΦΟΡΩΝ ΤΟΥΣ).
ΕΤΣΙ ΤΩΡΑ Ο ΔΗΘΕΝ ΑΥΤΟΣ ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΛΑΙΚΩΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ ΠΟΥ ΑΠΟΔΕΙΧΘΗΚΕ ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΗΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΠΟΥ ΤΗΝ ΒΑΖΕΙ ΣΑΝ ΑΥΤΟΣΚΟΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ , ΘΕΣΗ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΓΑΝΤΙ ΣΤΟΝ ΞΥΛΙΝΟ Κ ΒΑΡΕΤΟ ΛΟΓΟ ΤΟΥ, ΕΝΑΝ ΠΑΛΑΙΟΚΟΜΜΑΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΠΟΥ ΤΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΣΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ.ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΥ ΣΤΟΧΟ!
ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΟΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΑΝ ΒΓΩ ΑΛΗΘΙΝΟΣ.? (ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΗΝ ΒΓΩ..) ΘΑ ΒΓΟΥΝΕ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΞΕΠΟΥΛΗΜΑ ΤΗΣ ΧΩΡΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΕΥΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ ΔΗΘΕΝ "ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ", ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΘΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΦΙΛΟΛΑ'Ι'ΚΑ ΜΕΤΡΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΟΤΙ ΚΟΙΤΑΞΤΕ ΜΑΣ ΟΤΙ ΓΙΝΑΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΟΤΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΔΗΘΕΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ Κ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!
 Κ ΜΕΤΑ ΜΕ ΤΙΣ ΓΝΩΣΤΕΣ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΕΣ ΤΗΣ "ΣΩΤΗΡΙΑΣ" Ή ΤΗΣ "ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ" ΜΑΣ..ΘΑ ΞΕΠΟΥΛΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥΣ Κ ΠΟΣΟ ΜΑΛΛΟΝ ΕΜΑΣ..
ΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΗΝ ΚΟΙΜΗΘΟΥΜΕ ΠΑΛΙ...ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΓΕΡΣΗΣ ΜΑΣ, ΣΩΜΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ!


ΒΕΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ

Αναβάθμιση της Ελλάδας από τη Standard & Poor's! ENOΨΗ ΕΚΛΟΓΩΝ ΤΥΧΑΙΩΣ!!!

Σε αναβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της Ελλάδας από το καθεστώς της "επιλεκτικής χρεοκοπίας" (Selective Default) σε "CCC" προχώρησε την Τετάρτη η Standard & Poor's.
Οι προοπτικές της αξιολόγησης είναι σταθερές. Η σημερινή κίνηση του οίκου αξιολόγησης ακολουθεί την ολοκλήρωση του PSI για τα ομόλογα υπό ξένο δίκαιο στις 25 Απριλίου.
Τα ομόλογα που δεν έχουν ενταχθεί στο PSI θα συνεχίσουν να βαθμολογούνται με "D", ανέφερε ο οίκος μέχρι την επόμενη λήξη ομολόγου, στις 15 Μαΐου (σ.σ. το συγκεκριμένο ομόλογο δεν έχει μπει στο PSI).
Αν πληρωθούν τα συγκεκριμένα ομόλογα, τότε η αξιολόγησή τους θα αναβαθμισθεί. Εάν δεν πληρωθούν, τότε θα παραμείνουν στο "D".
Υπενθυμίζεται πως η S&P είχε υποβαθμίσει την Ελλάδα σε καθεστώς "επιλεκτικής χρεοκοπίας" στις 27 Φεβρουαρίου, λόγω του PSI που ήταν, σύμφωνα με τον οίκο, "αναγκαστική ανταλλαγή χρέους"




ΠΗΓΗ: sigmalive.com

ΣΑΜΑΡΑΣ-ΠΑΤΡΑ ΚΛΕΙΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΛΑΚΑΣ! ΚΑΙ ΓΙΟΥΧΕΣ ΑΠ ΕΞΩ ΑΠΟ ΚΟΣΜΟ!

Γύρω, γύρω όλοι, στη μέση ο Αντώνης, κάθεται και κλαίει, γιατί δεν βγαίνει, λέει. Χα, χα! Ήσουν απόλαυση! Πότε απ εδώ, πότε απ εκεί, πήγαιναν τα γίδια στο γυμναστήριο των 800 όρθιων. Για να βγουν τα πλάνα. Υπήρχαν όμως και οι καρέκλες κι η εξέδρα, έτσι, ούτε 600 δεν ήταν. Και αυτοί υπό την προστασία των ΜΑΤ. Αχ Αντωνάκη μου. Κεσάτια. Φυσικά υπήρχαν και οι αγανακτισμένοι, που γιουχάρισαν και το σπουδαιότερο, ούτε δείγμα γαλάζιου γιδιού έξω από το γήπεδο. Μόνο μπάτσοι και κόσμος να μουντζώνει. Ευτυχώς αγόρι μου, που την είχες έτοιμη την δικαιολογία: Η Αχαΐα κάστρο του ΠΑΣΟΚ, δεν πατά κόσμος στις συγκεντρώσεις, (Αλήθεια; Κοίτα προς τα Αριστερά), και άλλα τέτοια. Όταν σας περνάνε οι τοπικοί βουλευτές της Αριστεράς σε κόσμο , όταν μπουμπούκι μου, κάνουν έξω συγκεντρώσεις ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ και εσείς τρυπώνετε, χαιρέτα μας τον πλάτανο και την πρωτιά

Αντώνη πες αλεύρι: Η Αλέκα και ο Αλέξης σε γυρεύει..

Το τι προσπάθεια κάνανε τα γίδια να μαζέψουν, για τα βάλουν στο μαντρί ώστε να τα αρμέξουν, δεν περιγράφεται. Καθυστερημένος εμφανίστηκε και ο Τόνι, μετά πό μια ώρα. Περίμενε να βγάλουν τα μπλουζάκια κόκκινου χρώματος. Εντάξει, και να μαζευτεί και κάνα γίδι. Μπεε; Μπά! Από όλη τη Δυτική  Ελλάδα τα έφεραν. Ως και από τη Αθήνα. Αλλά πάτος και απόπατος. 

ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΟΥΧΕΣ

http://www.youtube.com/watch?v=whiAIB-9eZU&feature=player_embedded



ΠΗΓΗ: ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

ΩΡΑ ΜΗΔΕΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ!

Μπρος γκρεμός και πίσω... ρέμα χαρακτήριζε κορυφαίος χρηματιστηριακός παράγοντας την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί σχετικά με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Η μετάθεση της σχετικής ανακοίνωσης για μετά τις εκλογές μπορεί αρχικά να προκάλεσε εύλογα ερωτήματα και ανησυχία στην αγορά, αλλά θεωρήθηκε σοφή και σκόπιμη κίνηση, καθώς απεγκλώβιζε ένα τόσο ουσιώδες πρόβλημα από την προεκλογική διαμάχη.
Καλά ενημερωμένη πηγή υποστηρίζει πως η τελική απόφαση ελήφθη από τον ίδιο τον Παπαδήμο (έπειτα από ενημέρωση του Γ. Προβόπουλου και επικοινωνία με τους Β. Ράπανο και Ι. Κωστόπουλο). Σημειωτέον πως μέχρι την τελευταία στιγμή ο ίδιος ο πρωθυπουργός έκανε λόγο για καταληκτική ημερομηνία στις 20 Απριλίου, με την αγορά (και το Χ.Α.) να έχει προεξοφλήσει αναλόγως τις εξελίξεις. Όμως η παρέμβαση της τρόικας από τη μία, η ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού από την άλλη και η επιδείνωση της κρίσης στις ευρωπαϊκές αγορές έβαλαν «πάγο» στην όποια σκέψη για ανακοινώσεις πριν από τις εκλογές.
Συν τω χρόνω ανακοινώθηκαν τα οικονομικά αποτελέσματα των τραπεζών, η προειδοποίηση της Moody’s, οι εκλογές στη Γαλλία και η κατάρρευση της ολλανδικής κυβέρνησης για να αλλάξει πάλι το σκηνικό. Πλέον υποστηρικτές της... παράτασης εμφανίζονταν στα μέσα της εβδομάδας ιδιαίτερα επιφυλακτικοί, καθώς η τροπή που έχει λάβει η κατάσταση δεν προοιωνίζεται γρήγορη αποθέρμανση.
Η εικόνα των αποτελεσμάτων χρήσης 2011 μπορεί να ήταν από λίγο έως πολύ αναμενόμενη για τις τράπεζες, ωστόσο δεν παύει να είναι η χειρότερη των τελευταίων χρόνων.
Ενδεικτικά η Εθνική παρουσίασε ζημιές 12,34 δισ. ευρώ, από τα οποία 11,74 οφείλονται στη συμμετοχή του ομίλου στο περίφημο PSI. H Moody’s στην τελευταία έκθεσή της λέει τα πράγματα με το όνομά τους, σημειώνοντας πως το ελληνικό τραπεζικό σύστημα χωρίς τα κεφάλαια του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας είναι χρεοκοπημένο. Ο ξένος οίκος δεν λέει βέβαια κάτι καινούργιο ή αλήθειες που δεν γνωρίζουν καλύτερα οι ίδιοι οι τραπεζίτες ή, κυρίως, η πραγματική οικονομία.

Το πρώτο «μπλόκο»
Αρχική πρόθεση του Λ. Παπαδήμου ήταν το... νερό να μπει στο αυλάκι γύρω στα μέσα Απριλίου, όμως τα μηνύματα που λάμβαναν οι τραπεζίτες από το εξωτερικό δεν βοηθούσαν, καθώς διαπιστωνόταν απροθυμία διεθνών ομίλων να καλύψουν (πρακτικά πρόκειται περί καταβολής εγγυήσεων) τις αναπόφευκτες αυξήσεις κεφαλαίου.
Από την άλλη η τρόικα, που δεν θα ήθελε με τίποτε να δει τις ελληνικές τράπεζες να κρατικοποιούνται, άρχισε να βάζει εμπόδια στην απελευθέρωση κεφαλαίων προς την Αθήνα. Στο ερώτημα αν αυτά ήταν εγγυημένα η απάντηση είναι: Ναι, πρόκειται γι’ αυτά που υποτίθεται πως είχαν διασφαλιστεί μετά το PSI, με την υπογραφή της νέας δανειακής σύμβασης σύμφωνα και με τις διαβεβαιώσεις Βενιζέλου - Σαχινίδη.
Και κάπως έτσι η ελληνική πλευρά βρέθηκε προ (πραγματικής και ιδιαίτερα δυσάρεστης) εκπλήξεως όταν αμέσως μετά το Πάσχα οι Βρυξέλλες μπλόκαραν τα πρώτα 6,3 εκατ. ευρώ, που θα δίνονταν προκειμένου να αποπληρώσει το Ελληνικό Δημόσιο μεγάλο μέρος των εκπρόθεσμων υποχρεώσεών του σε ιδιώτες, επιχειρήσεις και φορείς.
Στο υπουργείο Οικονομικών διαπίστωσαν αίφνης πως η εξασφαλισμένη και εγκεκριμένη βοήθεια (περί δανεισμού πρόκειται, για να μην ξεχνιόμαστε...) χρησιμοποιούνταν από την τρόικα ως μοχλός πίεσης (εκβιασμού, για να το λέμε με το όνομά του) στην Αθήνα και το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Το μήνυμα... «λεφτά μετά τις εκλογές» (και προφανώς ανάλογα με το αποτέλεσμα και τις βουλές των δανειστών) φέρεται να προκάλεσε σοκ και στους τραπεζικούς, επενδυτικούς κύκλους.

Μέθοδοι... «συνετισμού»
Επί της ουσίας η αρχική μετάθεση της ανακεφαλαιοποίησης (προκειμένου να μην αποτελέσουν «κόκκινο πανί» για τους ψηφοφόρους και τα αντιμνημονιακά κόμματα) υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσει σε... εκτροχιασμό, εάν οι εξελίξεις δεν είναι αυτές που θα αρέσουν στην τρόικα.
Και αν υπάρχει η ελάχιστη αμφιβολία για τις πραγματικές διαθέσεις των δανειστών και των μεθόδων συνετισμού που μετέρχονται, η περίπτωση της Γαλλίας είναι ενδεικτική. Έμπρακτη αποδοκιμασία και υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης της χώρας «υποσχέθηκαν» οι δανειστές στο Παρίσι στην περίπτωση που εκλεγεί ο μη αρεστός σε αυτούς Ολάντ!
Σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον αρκετοί είναι πλέον αυτοί που αμφιβάλλουν για το αν και κατά πόσον θα τηρηθούν τα «υπεσχημένα», καθώς τα κεφάλαια που χρειάζεται το εγχώριο τραπεζικό σύστημα δεν είναι λίγα. Και μάλιστα σε μία φάση των αγορών που η ισπανική αγορά ομολόγων προοιωνίζεται ένα είδος «προγράμματος διάσωσης» και για τη χώρα της Ιβηρικής. Παράλληλα η γαλλική οικονομία έχει στοχοποιηθεί (σταθερά πάνω από το 3% η απόδοση του 10ετούς τίτλου), ενώ η Ρώμη παραμένει πάντα στο στόχαστρο των αγορών.
Έτσι η προειδοποίηση του διοικητή της ΤτΕ πως ελλοχεύει ο κίνδυνος εξόδου από το ευρώ φαίνεται πως δεν στερείται βάσης, καθώς διερμηνεύει τις διαθέσεις πολλών κύκλων εκτός Ελλάδας, τις οποίες πολλές φορές έχουμε περιγράψει με λεπτομέρειες. Απλώς να συμπληρώσουμε ότι, σύμφωνα με καλά ενημερωμένη πηγή, πολλά θα εξαρτηθούν από τα αποτελέσματα της εαρινής συνάντησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας.

Πού μας οδηγούν οι ξένοι
Ο καθοριστικός ρόλος της εαρινής αυτής συνάντησης του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας γίνεται προφανής και από τις δηλώσεις της επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία σε πρόσφατη ομιλία της κάλεσε όσους καθορίζουν την πολιτική να αρπάξουν την ευκαιρία. Ζήτησε δε να επαναληφθεί η «στιγμή του Λονδίνου» (του Φεβρουαρίου του 2009), όταν οι ηγέτες των G20 ανακοίνωσαν ένα συντονισμένο σχέδιο διάσωσης της παγκόσμιας οικονομίας.
Το σχέδιο αυτό ήταν η αφορμή για την ανοδική κίνηση που άρχισε σε όλα τα διεθνή χρηματιστήρια, αποδεικνύοντας τη μεγάλη ισχύ που έχουν αποκτήσει άτυποι υπερεθνικοί οργανισμοί. Πάντα σύμφωνα με την ίδια πηγή, οι προτάσεις που θα καταθέσει το Ταμείο είναι μάλλον γνωστές και εκτιμάται πως περιλαμβάνουν:
♦  Περαιτέρω αύξηση των οικονομικών πόρων του ΔΝΤ.
♦   Καθυστέρηση στην εφαρμογή αυστηρότερης δημοσιονομικής πολιτικής σε κάποιες χώρες (πιθανότατα σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας).
♦  Χαλαρότερη νομισματική πολιτική στις ανεπτυγμένες οικονομίες.
♦  Αναδιάρθρωση του οικονομικού συστήματος - χωρίς όμως ακόμη να είναι εμφανής η κατεύθυνση προς τα πού θα κινηθεί.
♦  Νέες τροποποιήσεις και αλλαγές στην αγορά εργασίας (ο διεθνής ανταγωνισμός έχει πλέον εστιαστεί στη  μείωση των μισθών και συντάξεων και στη δραματική μείωση του κοινωνικού κράτους).
Σε αυτό το περιβάλλον θα πρέπει λοιπόν να... χωρέσει και η ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών με τρεις παραμέτρους αδιαπραγμάτευτες από την πλευρά των δανειστών.
1 Κεφαλαιακή ενίσχυση, αλλά όχι κρατικοποίηση των ελληνικών τραπεζών.
2 Όροι συμμετοχής των παλαιών μετόχων στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου που θα ευνοούν σε κάποιον βαθμό την πλειονότητα των ισχυρότερων και μικρού μέρους των μικροεπενδυτών.
3  «Τροϊκανοποιήση» του εγχώριου συστήματος.
Πρακτικά δεν μένουν περιθώρια παρερμηνειών στους εμπλεκόμενους. Το μέχρι πρότινος πανίσχυρο εγχώριο τραπεζικό κατεστημένο θα πρέπει ή να αποδεχθεί τους όρους παιχνιδιού που θέτουν οι δανειστές ή να τεθεί εκτός... παιδιάς.
Όσοι θελήσουν να συμμετάσχουν στις δουλειές της επόμενης ημέρας θα πρέπει να βάλουν το χέρι βαθιά στην τσέπη (για να διατηρήσουν υποπολλαπλάσια μερίδια), να συμπράξουν σε σχήματα ξένων (ή να λειτουργήσουν  σαν  υπεργολάβοι τους) και να αποδεχθούν την προοπτική απώλειας σημαντικού μέρους των χαρτοφυλακίων επιχειρήσεων, ακινήτων, λοιπών περιουσιακών στοιχείων κ.λπ. που έχουν υπό τον έλεγχό τους μέσω της δανειοδότησης μέχρι και σήμερα.
Θα πρέπει να προσεχθεί πως έχουν προηγηθεί οι ενδελεχείς έρευνες της BlackRock στα δανειακά χαρτοφυλάκια των τραπεζών (πλήρης... ακτινογράφηση των επιχειρήσεων μέσω καίριων οικονομιών δεδομένων), ενώ η χρηματοδότηση του  εγχώριου συστήματος   εξαρτάται   κυριολεκτικά και ουσιαστικά από τις βουλές και τους σχεδιασμούς των δανειστών. Και όλα αυτά πλέον υπό τη νομική σκέπη της νέας δανειακής σύμβασης.



ΠΗΓΗ: ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

«ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΓΝΩΣΤΟΙ - ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ»

H «Χρυσή Αυγή» ξιφουλκεί εναντίον των «Γερμανών τοκογλύφων» όντας «γερμανόπληκτη» και κατακεραυνώνει το πολιτικό  σύστημα, έχοντας πάρει λεφτά από άλλα κόμματα! Αυτά προκύπτουν από βιβλίο που έγραψε  ένα πρώην στέλεχός, κορυφαίο μάλιστα, της οργάνωσης του Νίκου Μιχαλολιάκου.



Μέχρι το 2002 ο, Χάρης  Κουσουμβρής ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος της «Χρυσής Αυγής»- ο τρίτος τη τάξει και ταμίας της. Τότε αποχώρησε, θυμωμένος τόσο από ορισμένους κανόνες λειτουργίας της οργάνωσης, όπως ήταν η απαίτηση για τυφλή υποταγή στον αρχηγό, όσο και από το καθαρά ναζιστικό- όχι απλώς φιλογερμανικό- πνεύμα που τη χαρακτήριζαν.


Μεταξύ άλλων, ο  κ. Κουσουμβρής τονίζει ότι η μελέτη κειμένων του Χίτλερ και του Γκέμπελς ήταν όρος εκ των ων ουκ άνευ για να γίνουν αποδεκτά τα νέα μέλη. Το ίδιο φυσικά ίσχυσε για τον ίδιο, ο οποίος εντάχθηκε στη «Χρυσή Αυγή» το 1990, σε ηλικία 17 ετών, μαζί με τον αδελφό του Σωκράτη.


«Κάποιοι μας έδιναν λεφτά- τα δικά μας δεν έφθαναν»


Άκρως ενδιαφέροντα είναι όσα αναφέρει  ο συγγραφέας για τους άδηλους πόρους της οργάνωσης. Τονίζει συγκεκριμένα:


«Ως ταμίας, είχα τη δυνατότητα να γνωρίζω ότι στο ταμείο δεν είχαμε ποτέ περισσότερα από 300-400 ευρώ. Με τα χρήματα αυτά δεν συντηρείται οργάνωση. Ποιος την ενίσχυε, δεν μπορώ να πω με σιγουριά. Ξέρω όμως ότι το προεκλογικό μας υλικό για τις ευρωεκλογές είχε έρθει με δελτίο αποστολής από τα γραφεία μεγάλου κόμματος...».


Σκιαγραφώντας με εντονότερα χρώματα αυτήν την εικόνα ... εξωτερικών συνεργασιών, ο συγγραφέας προσθέτει πως κάποτε ο «αρχηγός» τον είχε στείλει, με άλλους, να συνοδεύσουν σε εκδήλωση της ΟΝΝΕΔ πολιτικό πρόσωπο που τον είχε καλέσει βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας.


Στο βιβλίο τονίζεται ακόμη: «Απ' ό,τι εμμέσως μας έδωσε να καταλάβουμε ο ίδιος ο διαβόητος ''αρχηγός'' της Χρυσής Αυγής, ''αρπαχτές'' γινόντουσαν από όλους τους κομματικούς χώρους καταπώς συνέφερε τα δύο μεγάλα κόμματα».


Ο κ. Κουσουμβρής εξέθεσε όλες τις διαπιστώσεις και κρίσεις του για την οργάνωση γράφοντας βιβλίο, με τίτλο «Γκρεμίζοντας το μύθο της Χρυσής Αυγής». Είχε ανοίξει άλλωστε εκδοτικό οίκο, με την ονομασία «Ερεβος», στον Πειραιά. Αποδείχθηκε ότι ανέλαβε μεγάλο ρίσκο... Ο ίδιος και η οικογένειά του απειλήθηκαν και, τελικά, επί της ουσίας εκδιώχθηκαν.


Οι απειλές τον ανάγκασαν να εξαφανιστεί


Γνωρίζοντας καλά ότι αυτού του είδους οι απειλές δεν είναι ... ακαδημαϊκές, ούτε συνιστούν μπλόφα, ο συγγραφέας αναγκάστηκε να αλλάξει τη ζωή του. Έκλεισε το βιβλιοπωλείο, μετακόμισε από τον Πειραιά στην επαρχία, άλλαξε όλα τα τηλέφωνά του. Εν ολίγοις, εξαφανίστηκε κατά τα πρότυπα που χαρακτηρίζουν το θεσμό της «προστασίας μαρτύρων». Η διαφορά είναι ότι κ. Κουσουμβρής χρειάστηκε να μεριμνήσει ο ίδιος, για να προστατεύσει τον εαυτό του και την οικογένειά του από την οργή των παλιών ομοϊδεατών του.


Αναφέρει χαρακτηριστικά το πρώην στέλεχος της οργάνωσης:


«Η Χρυσή Αυγή από την αρχή είχε πρόβλημα γερμανοπληξίας. Αρχικά υπήρχαν σβάστικες στα γραφεία, αλλά ύστερα εξαφανίστηκαν. Ωστόσο ο Μιχαλολιάκος ήθελε να μας πείσει για την υπεροχή του Homo nordicus, του ανθρώπου από τον Βορρά. Ποιος όμως ο λόγος, όταν ο Χίτλερ στο βιβλίο του παραδέχεται ως προγόνους του τους Ελληνες;».


Ο κ. Κουσουμβρής τονίζει: «Ηταν 13 Μαΐου 1990 όταν περάσαμε για πρώτη φορά το κατώφλι της οργάνωσης στην οδό Κεφαλληνίας 74 και μου πήρε 12 χρόνια να καταλάβω το λάθος μου». Προσθέτει:


«Ο 'αρχηγός' ήταν το υπέρτατο ον για εμάς. Ο λόγος του, διαταγή. Αυτό απαιτούσε και από εμάς. Τυφλή υποταγή. Αν κάποιος τον αμφισβητούσε, αναλαμβάναμε εμείς, τα πρωτοπαλίκαρά του, να τον συνετίσουμε με κάθε είδους εκφοβισμό. Δυστυχώς, έχω αναγκαστεί να χειροδικήσω εναντίον φίλων μου επειδή αμφισβήτησαν τα λεγόμενά του».


Στο βιβλίο, ο συγγραφέας παραδέχεται ότι μισούσε στο έπακρο τους μετανάστες και τους αριστερούς. Ο ίδιος είχε συμμετάσχει σε συμπλοκές, μία εκ των οποίων – με 15 άγνωστους που του επιτέθηκαν – τον ανάγκασε να κάνει 45 ράμματα.


Αυτό που άρχισε να τον προβληματίζει – και τελικά να τον κλονίζει - σε ιδεολογικό επίπεδο, ήταν η διαπίστωση πως η θεωρία του Homo nordicus και η αναζήτηση ενός «ανώτατου φυλετικού τύπου», ερχόταν σε αντίθεση με τον εθνικισμό. Η απορία του συγγραφέα: «Ποιος ο λόγος λοιπόν να λατρεύουμε τη Γερμανία, εφόσον εμείς (σ.σ. εννοεί οι Ελληνες) ενσαρκωθήκαμε στο όνειρο ενός εκ των μεγαθηρίων της ιδέας (σ.σ.: εννοεί τον Χίτλερ).


Όταν οι Γερμανοί μεθούσαν με ούζο...


Ο κ. Κουσουμβρής αναφέρεται και στις διεθνείς σχέσεις της οργάνωσης:


«Ερχονταν από Νότια Αφρική, Γερμανία, Ιταλία και αλλού στελέχη από ναζιστικές, ακροδεξιές, ρατσιστικές οργανώσεις για να ανταλλάξουμε απόψεις. Στην αρχή, και κυρίως τους Γερμανούς, τους αντιμετωπίζαμε με δέος... Οσο όμως τους ζούσα τόσο τους σιχαινόμουν. Ξυπνούσαν το μεσημέρι, κατέβαζαν ένα μπουκάλι ούζο μονορούφι, άκουγαν σκληρή μουσική και μέσα στο μεθύσι πετούσαν και ρατσιστικές βρισιές».


Ο συγγραφέας καταλογίζει επίσης τραγικές αντιφάσεις στις απόψεις της «Χρυσής Αυγής» για το δικτάτορα Μεταξά, προτού καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η οργάνωση, τελικά, «συμπλέει με το σύστημα».


Πρώην ομοϊδεάτες του, όπως λέει, τον κατηγόρησαν άδικα για μια ληστεία στην Καλαμάτα και τον έσυραν σε δίκη. Τονίζει:


«Γράφοντας το βιβλίο, ενήργησα μακριά από τις ατομικές μου ορμές με σκοπό όχι να καταστεί το κείμενο αυτό μια εκδικητική πράξη απέναντι σε μία συμβιβασμένη παράταξη, αλλά να προστατεύσω τον αγνό αγωνιστή από τα πλοκάμια του συστήματος».


Ο «Περίανδρος» και οι δύο απόπειρες ανθρωποκτονίας


Το γεγονός ότι η «Χρυσή Αυγή» τα τελευταία χρόνια δρα, παρεμβαίνει και ... δέρνει με αφορμή υποθέσεις σχετικές με το μεταναστευτικό θέμα, έχει παραδώσει – εν μέρει- στη λήθη το υπόλοιπο «έργο» της. Η οργάνωση κατά καιρούς βιαιοπραγεί εναντίον οποιουδήποτε «μη αρεστού».


Το καλοκαίρι του 1998, ο δεύτερος στην ιεραρχία της οργάνωσης Αντ. Ανδρουτσόπουλος, γνωστός και ως «Περίανδρος», έγινε φυγόδικος. Κατηγορήθηκε για την επίθεση εναντίον αριστερών φοιτητών και κυρίως για τον βαρύτατο τραυματισμό του φοιτητή Φιλοσοφικής, Δημήτρη Κουσαρή, ο οποίος έφθασε «μισό βήμα» πριν από το θάνατο.


Ο «Περίανδρος» παραδόθηκε στις αρχές το 2005. Δικάστηκε και καταδικάστηκε για δυο απόπειρες ανθρωποκτονίας, αλλά στη φυλακή έμεινε μόλις πέντε έτη. Ο «Περίανδρος» κατηγόρησε τον αρχηγό της «Χρυσής Αυγής» κ. Μιχαλολιάκο πως «πρόδωσε τον αγώνα». Ισχυρίστηκε ότι κάποιοι εντός των τειχών της οργάνωσης τον υπονόμευσαν.


Η εξέλιξη αυτή πιθανόν αν μην ήταν άσχετη από μια άλλη ιδιότητα του «Περίανδρου»: Είχε συγκροτήσει μια υπο- οργάνωση μέσα στη «Χρυσή Αυγή», με επωνυμία που παρέμενε πιστή στις ... χρωματολογικές προτιμήσεις του χώρου: «Χρυσοί Αετοί». Πολλοί θεωρούσαν ότι ο «Περίανδρος» θα χρησιμοποιούσε τους «Χρυσούς Αετούς» ως οργανωτικό όχημα που θα τον έφερνε κάποια στιγμή στην κορυφή της ιεραρχίας της «Χρυσής Αυγής».


Διασπάσεις, αμφισβητήσεις, καταγγελίες


Νωρίτερα, η «Χρυσή Αυγή» βίωσε δυο διασπάσεις. Η πρώτη έγινε το 1990. Τότε έφυγε από την οργάνωση, μαζί με 20 περίπου στελέχη, ο οικονομολόγος Ι. Περδικάρης, συντάκτης του «ιδεολογικού μανιφέστου» της οργάνωσης, από τη δεκαετία του '80. Εν αντιθέσει προς ακροδεξιό «ακτιβισμό» και την έντονη πολιτική δράση που επιθυμούσε ο κ. Μιχαλολιάκος, ο «θεωρητικός Περδικάρης» επιθυμούσε να προσλάβει η οργάνωση περισσότερο τα χαρακτηριστικά ενός κέντρου ναζιστικών- εθνικοσοσιαλιστικών μελετών και αναζητήσεων.


Μία ακόμη διάσπαση συντελέστηκε το 1998. Τότε, ομάδα στελεχών ακολούθησε τον Ι. Γιαννόπουλο, ο οποίος αποχώρησε, επικρίνοντας τον κ. Μιχαλολιάκο ως υπαίτιο για τη μετατροπή της «Χρυσής Αυγής» σε «ακροδεξιό ψηφοθηρικό αχταρμά».



ΠΗΓΗ: iefimerida.gr

Ο ΦΕΤΙΧΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΠΡΟΙΟΝΤΩΝ Κ Η ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΤΟΥΣ...

[Η αρχική έκδοση αυτού του δοκιμίου δημοσιεύτηκε στο Giap[4] στις 26 Σεπτεμβρίου 2011, που σημαίνει μερικές μέρες πριν πεθάνει ο Steve Jobs. Η γαλλική έκδοση δημοσιεύτηκε στο Article XI [2] την παραμονή του θανάτου το Jobs. Το κομμάτι είχε δεχτεί ήδη αρκετή προσοχή, αναφορές και σχόλια όταν τα νέα έφτασαν. Παρ’ όλ’ αυτά, πυροδότησε εμφανώς την ιδιότητά του ως «κρίσιμο» κείμενο όταν το μιντιακό τοπίο είχε γεμίσει με iΠένθος, και συνέχισε να προσελκύει κόσμο δημιουργώντας την περσόνα των «Eργατών του Steve [5]». Η παρούσα αγγλική έκδοση δημιουργήθηκε συλλογικά σε μία σελίδα wiki στην ιστοσελίδα του Mauro Vanetti [6]. Πολλές ευχαριστίες στους Mauro, SandorKrasna και σε όλα τα παιδιά που έβαλαν ένα χεράκι. Αυτή η έκδοση διατηρεί κάποιες επιπρόσθετες μικροεξηγήσεις που έγραψε ο Wu Ming 1 για τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες στα γαλλικά. Επίσης προσθέσαμε λίγους επιπλέον συνδέσμους που δεν ήταν στο αρχικό κείμενο αλλά προέκυψαν κατά τη διάρκεια της συζήτησης.]
Την προηγούμενη εβδομάδα, μια πρωινή εφημερίδα της Πενσυλβανίας, η Morning Call, δημοσίευσε μια μακρά και λεπτομερή έρευνα – με τίτλο Μέσα στις αποθήκες της Amazon ^[7]– σχετικά με τις αποτρόπαιες συνθήκες εργασίες στις αποθήκες της Amazon στην Λίχαϊ Βάλεϊ. Το άρθρο, αποτέλεσμα μηνών συνεντεύξεων και επί τόπου ελέγχων, εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο καθώς έτυχε κάλυψης από τους Times της Νέας Υόρκης και άλλα κυρίαρχα μέσα. Η εικόνα είναι βλοσυρή:

• ακραία εργασιακή ανασφάλεια, τάση για διαρκή εκβιασμό και έλλειψη δικαιωμάτων
• απάνθρωπη ρουτίνα εργασίας, με ρυθμό που εν δυνάμει διπλασιάζεται κατά τη διάρκεια της νύχτας (από τα 250 στα 500 κομμάτια την ημέρα, χωρίς προειδοποίηση), σε μια εσωτερική θερμοκρασία άνω των 40 βαθμών Κελσίου, που σε τουλάχιστον μία περίπτωση έφτασε τους 45°C
• πειθαρχικές κυρώσεις εναντίων εργατών και εργατριών που επιβραδύνουν την παραγωγή ή απλά λιποθυμούν (αναφορά από τις 2 Ιουνίου έκανε λόγο για λιποθυμία 15 εργατών/εργατριών λόγω της ζέστης)
• «παραδειγματική» άμεση απόλυση, με τον ένοχο να οδηγείται με συνοδεία στην έξοδο μπροστά στα μάτια των συναδέλφων του

Και έχει κι άλλα. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο, αξίζει. Η πρόταση κλειδί ειπώθηκε από έναν πρώην αποθηκάριο της Amazon: «Σκοτώνουν ανθρώπους ψυχολογικά και σωματικά».
Κρίνοντας από τα σχόλια που αναρτήθηκαν στο ίντερνετ, πολύς κόσμος βρέθηκε προ εκπλήξεως, ανακαλύπτοντας για πρώτη φορά ότι η Amazon είναι μια επιχείρηση μεγαθήριο και ο Jeff Bezos είναι ένα αφεντικό που – όπως παραδοσιακά πράττουν τα αφεντικά – αναζητά κέρδη, εις βάρος κάθε σεβασμού σε αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη και ασφάλεια.
Όπως θα έπρεπε να είχαμε υποπτευθεί, το «θαύμα» της Amazon (μεγάλες εκπτώσεις, υπερταχεία παράδοση, η «μακριά ουρά»¹ – ένας φαινομενικά ατελείωτος κατάλογος) βασίζεται στην εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης κάτω από ενοχλητικές, επικίνδυνες, εξευτελιστικές συνθήκες. Ακριβώς όπως το «θαύμα» της Walmart, το «θαύμα» της Fiat του Sergio Marchionne και κάθε άλλο επιχειρηματικό «θαύμα» που τα μέσα μας έχουν σερβίρει τα τελευταία χρόνια.
Όσα έγραψα παραπάνω μπορεί να φαίνονται προφανή, αλλά δεν είναι. Οι αποκαλύψεις αυτές δεν αφορούν μια οποιαδήποτε εταιρία: αφορούν την Amazon, ένα είδος Μεγάλου Φιλικού Γίγαντα που πάντα σκιαγραφείται αβασάνιστα, εγκωμιαστικά και λαϊκιστικά – ακόμη και στην Ιταλία.
Η Morning Call έλυσε το ξόρκι. Μέχρι πριν από μερικές μέρες, με λίγες εξαιρέσεις, τα μέσα (και οι οι ίδιοι οι καταναλωτές) αποδέχονταν την προπαγάνδα της Amazon όπως τους σερβίρονταν, χωρίς κάποια υπόνοια αμφιβολίας. Από εδώ και στο εξής, πιθανώς θα υπάρχει περισσότερος έλεγχος για το τι ισχύει, οι παραδοχές θα αξιολογούνται όπως πρέπει και πιθανές μπλόφες θα αποκαλύπτονται. Με την κρίση να χειροτερεύει, οι τάξεις των δύσπιστων φαίνεται να πληθαίνουν.
Το πρόβλημα των πολυεθνικών εταιριών, που γίνονται αντιληπτές ως «λιγότερο επιχειρηματικές», «πιο κουλ» και ηθικά –σχεδόν πνευματικά– καλύτερες από άλλες, αφορά κυρίως εταιρίες που είναι τόσο στενά συνδεδεμένες με το ίντερνετ, που ταυτοποιούνται με το δίκτυο αυτό καθ’ αυτό. Μια άλλη τυπική περίπτωση είναι η Apple.
iPhone, iPad, youDie
Η FoxConn είναι μια επιχείρηση στης οποίας τα κινέζικα εργοστάσια κατασκευάζονται πολλές ψηφιακές συσκευές, μεταξύ των οποίων τα iPad, τα iPhones και τα iPods. Πέρυσι, ένα κύμα αυτοκτονιών στους εργάτες της Foxconn προκάλεσε για λίγο αίσθηση σε όλον τον κόσμο, προτού συγκαλυφθεί πλήρως. Στην πραγματικότητα, οι αυτοκτονίες ξεκίνησαν το 2007 και το φαινόμενο δεν έχει πάψει (η τελευταία επιβεβαιωμένη αυτοκτονία χρονολογείται τον περασμένο Μάιο, ενώ λέγεται ότι ένας άλλος εργάτης έβαλε τέλος στη ζωή του τον Ιούλιο). Συνολικά, περίπου είκοσι υπάλληλοι έχουν αυτοκτονήσει. Διάφορες έρευνες και αναφορές ανέφεραν ως αιτίες τον αφόρητο ρυθμό εργασίας, την απουσία ανθρώπινων σχέσεων στο χώρο εργασίας και την ψυχολογική πίεση από τη διοίκηση.
Μερικές φορές τα πράγματα προχώρησαν πέρα από την ψυχολογική πίεση: στις 16 Ιουλίου 2008, ένας 25χρονος υπάλληλος με το όνομα Σαν Ντανιόνγκ ^[8] χτυπήθηκε από μια ομάδα σεκιούριτι της εταιρίας [κάτι που δεν αποτελεί εξαίρεση, αν κρίνουμε από αυτό το βίντεο ^[9]] και πήδηξε από μια οροφή αμέσως μετά. Είχε θεωρηθεί ύποπτος για την απώλεια ή την κλοπή ενός πρωτότυπου μοντέλου iPhone.
Τι είδους λύση βρήκε η Foxconn προκειμένου να εμποδίσει περαιτέρω τραγικά γεγονότα; Ε, λοιπόν,εγκατέστησαν αντι-αυτοκτονικά δίχτυα ^[10], για παράδειγμα.
[Για εις βάθος έρευνα στο θέμα, συνιστώ την αναφορά της SACOM Εργάτες σαν Μηχανές: Στρατιωτική Διοίκηση στην Foxconn ^[11], τους υπερσυνδέσμους που έχουν συλλεχθεί στην  σελίδα της Wikipedia ^[12]και το βίντεο Αποδομώντας τη Foxconn ^[13]].[1]
Τέτοια παρασκηνιακά δεδομένα για τον κόσμο της Apple δεν τυγχάνουν πολλής προσοχής, σε σχέση με νέα όπως ο θάνατος του Στιβ Τζομπς ή ψευτογεγονότα όπως τα εγκαίνια στην οδό Rizzoli, στο κέντρο της Μπολόνια, του μεγαλύτερου καταστήματος Apple στην Ιταλία ^[14]. Σε αυτήν την περίπτωση, πολύς κόσμος πέρασε τη νύχτα μπροστά από το κατάστημα, προκειμένου να μπει από τους πρώτους στον Ναό. Αυτός ο κόσμος αγνοεί την περιπλοκή εργασίας και θανάτου, η οποία κινείται ενάντια στο ρεύμα της φίρμας που προσκυνούν. Το να χωροθετείς τη μεγαλύτερη δυνατή απόσταση ανάμεσα σε αυτά που πηγαίνουν ενάντια στο ρεύμα και αυτά που πηγαίνουν με το ρεύμα, είναι η πλέον τέλεια ιδεολογική λειτουργία υπό τον καπιταλισμό.
Φετιχισμός, Υποδούλωση, Απελευθέρωση
Όποτε μιλάμε για το ίντερνετ, τη «μυθολογική μηχανή» στις κουβέντες μας – με τη στήριξη της ιδεολογίας που αναπνέουμε κάθε μέρα, είτε μας αρέσει είτε όχι – αναπαράγει έναν μύθο: την ιδέα της τεχνολογίας ως μιας αυτόνομης δύναμης, ενός υποκειμένου με το δικό του πνεύμα, μιας πραγματικότητας που αναπτύσσεται από μόνη της, αυθόρμητα και τελειολογικά. Κάποιος είχε μέχρι και την εξαιρετική ιδέα να αποδοθεί το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης στο ίντερνετ (το οποίο, απλώς όπως κάθε άλλη υποδομή και δίκτυο, μπορεί να χρησιμοποιηθεί για κάθε σκοπό, συμπεριλαμβανομένου και του πολέμου).
Αυτή η ρητορική συγκαλύπτει τις σχέσεις τάξης, ιδιοκτησίας και παραγωγής: μπορούμε να δούμε μόνο τα φετίχ τους. Να γιατί οι σελίδες του Καρλ Μαρξ αφιερωμένες στο φετιχισμό των προϊόντων είναι ακόμη χρήσιμες (τα πλάγια γράμματα δικά μου).
«Υπάρχει μια σαφής κοινωνική σχέση μεταξύ των ανθρώπων, η οποία υποθέτει, στα μάτια τους, την επίφαση των σχέσεων μεταξύ πραγμάτων».
«Επίφαση των σχέσεων μεταξύ πραγμάτων». Όπως οι υπολογιστές είναι διασυνδεδεμένοι σχηματίζοντας τον ιστό. Πίσω από τη φαντασμαγορία του ίντερνετ βρίσκεται ένα σύνολο σαφών κοινωνικών σχέσεων και ο Μαρξ εννοεί σχέσεις παραγωγής, σχέσεις εκμετάλλευσης.
Η ρητορική του δικτύου κρύβει αυτές τις σχέσεις. Είναι όντως δυνατό να μιλάμε για το ίντερνετ για ώρες, μέρες, μήνες, αγγίζοντας μόνο οριακά το θέμα σε ποιον ανήκει, ποιος έχει πραγματικά τον έλεγχο των κόμβων, της υποδομής, του υλικού. Πολύ λιγότερο γίνεται συζήτηση για την πυραμίδα της εργασίας – συμπεριλαμβανομένης της δουλικής εργασίας – που είναι ενσωματωμένη στις συσκευές που χρησιμοποιούμε (υπολογιστές, smartphone, e-readers κλπ) και ως αποτέλεσμα στο ίντερνετ το ίδιο.
Κάθε μέρα, επιχειρήσεις απαλλοτριώνουν κοινωνικό πλούτο στο δίκτυο και καταπιέζουν παρασκηνιακά την εργατική τάξη σε κάθε γωνιά της Γης. Παρ’ όλ’ αυτά θεωρούνται λιγότερο «εμπορικές» από άλλες.
Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι η Apple είναι σαν την Monsanto, ότι η Google είναι σαν τη Novartis, ότι το να παινεύεις μια εταιρία είναι η πιο τοξική ρητορική που θα μπορούσες να επιλέξεις, είτε ασχολούμαστε με την Google, Fiat, Facebook, Disney ή τη Nestlé – μέχρι να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, θα παραμείνουμε στο δίχτυ σαν ψάρια.
[Ας ξεκαθαρίσω τα πράγματα: έχω όντως Mac και μ' αυτό δουλεύω καλά. Έχω επίσης ένα iPod, ένα smartphone με Android και ένα Kindle. Η δουλειά μου απαιτεί να γνωρίζω και να ερευνώ τους τρόπους με τους οποίους μοιράζεται ο πολιτισμός και χρησιμοποιείται το δίκτυο. Όπως θα εξηγήσω στη συνέχεια, αυτό το δοκίμιο δεν εστιάζει στη συμπεριφορά του μεμονωμένου καταναλωτή, της μεμονωμένης καταναλώτριας – συμπεριφορά πάνω στην οποία έχει χτιστεί μια εκτρέπουσα ρητορική τα τελευταία χρόνια – ούτε υπαινίσσεται οποιαδήποτε κατηγορία εναντίου αυτού ή αυτής για ηθική «ασυναρτησία». Αυτό που συζητώ εδώ είναι η ανάγκη της σύνδεσης του ηλεκτρονικού ακτιβισμού με τους αγώνες που λαμβάνουν χώρα ενάντια στο ρεύμα, κατά τη φάση παραγωγής του υλικού.]
Εξαιτίας του φετιχισμού του δικτύου, ο προβολέας πέφτει πάντα στις πρακτικές της απελευθέρωσης που διακατέχουν το ίντερνετ – δηλαδή πρακτικές σαν αυτές στις οποίες εμείς στο Wu Ming έχουμε αφιερώσει χρήμα και προσπάθεια για είκοσι χρόνια-, οι οποίες περιγράφονται κατ’ έθιμο ως ο κανόνας. Με αυτόν το τρόπο, ο κόσμος απορρίπτει ως εξαιρέσεις όλες τις πρακτικές υποδούλωσης, π.χ. τη χρήση του δικτύου για την εκμετάλλευση ή τη χαμηλή πληρωμή πνευματικής εργασίας, για τον έλεγχο και τη σύλληψη ανθρώπων (δείτε τι έγινε μετά τις πρόσφατες βίαιες ταραχές στη Βρετανία^[15]), την επιβολή νέων ειδώλων και φετίχ, την εξάπλωση της κυρίαρχης ιδεολογίας, την επιβολή του ίδιου οικονομικού καπιταλισμού που μας καταστρέφει.
Στο δίκτυο, οι πρακτικές υποδούλωσης είναι ο κανόνας όσο και οι άλλες. Στην πραγματικότητα, αν θέλουμε να ασκήσουμε κριτική, θα έπρεπε να τις θεωρήσουμε ως κανόνα περισσότερο από τις άλλες, αν λάβουμε υπόψη μας τη γένεση του ίντερνετ, το οποίο ήταν η εξέλιξη του ARPAnet, ενός στρατιωτικού δικτύου υπολογιστών.
Το ερώτημα δεν είναι αν το δίκτυο παράγει ελευθερία ή υποδούλωση: από τη δημιουργία του, παράγει και τα δύο. Αυτό είναι η διαλεκτική του δικτύου, ο ένας παράγοντας πάει πάντα μαζί με τον άλλο, επειδή το δίκτυο είναι η μορφή που έχει πάρει στις μέρες μας ο καπιταλισμός, και ο καπιταλισμός από μόνος του είναι η αντίφαση σε διεργασία. Ο καπιταλισμός αναπτύχθηκε απελευθερώνοντας το άτομο από τα παλιά φευδαρχικά δεσμά και επιβάλλοντας την ίδια στιγμή νέα είδη υποδούλωσης (στον ελεγχόμενο χρόνο του εργοστασίου, στην παραγωγή υπεραξίας κτλ). Κάτω από τον καπιταλισμό, τα πάντα λειτουργούν έτσι: η κατανάλωση απελευθερώνει και σκλαβώνει, φέρνει απελευθέρωση που είναι ταυτόχρονα μια νέα υποδούλωση και ο κύκλος ξαναρχίζει σε ψηλότερο επίπεδο.
Η αιολόσφαιρα του Ήρωνα
Κατά συνέπεια, ο αγώνας θα έπρεπε να επικεντρωθεί στο να ενισχύσει τις πρακτικές της απελευθέρωσης, ώστε αυτές να αντιπαρατεθούν ενάντια στις πρακτικές της υποδούλωσης. Αυτό μπορεί να γίνει μόνο αν σταματήσουμε να θεωρούμε την τεχνολογία ως μία αυτόνομη δύναμη και να συνειδητοποιήσουμε ότι έχει καλουπωθεί και οδηγηθεί από σχέσεις ιδιοκτησίας, σχέσεις εξουσίας και σχέσεις παραγωγής.
Αν η τεχνολογία μπορούσε να αναπτυχθεί έξω από αυτές τις σχέσεις, απλά και μόνο χάρη στην καινοτομίατης, η ατμομηχανή θα είχε υιοθετηθεί τον 1ο αιώνα μ.Χ., όταν ο Ήρωνας της Αλεξάνδρειας εφηύρε την αιολόσφαιρα ^[16] – αλλά ο αρχαίος τρόπος παραγωγής δεν χρειάζονταν μηχανές, αφού όλη η απαραίτητη εργατική δύναμη παρέχονταν από τους σκλάβους και κανείς δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να φανταστεί κάποια συγκεκριμένη εξέλιξη αυτής της εφεύρεσης.
Φετιχοποιώντας την τεχνολογία ως μια αυτόνομη δύναμη, παραμένουμε παγιδευμένοι μέσα στο παλιό ενοιολογικό πλαίσιο «Κήνσορες και θεράποντες»². Αν κάνεις το οποιοδήποτε κριτικό σχόλιο σχετικά με το δίκτυο, ο «θεράπων» θα σε θεωρήσει λανθασμένα ως «κήνσορα» και θα σε κατηγορήσει για ασυνέπεια ή/και σκοταδισμό. Η πρώτη κατηγορία επανέρχεται με φράσεις όπως: «Εσύ δεν χρησιμοποιείς υπολογιστή αυτή τη στιγμή;», «Δεν αγοράζεις κι εσύ βιβλία από το Amazon;», «Έχεις κι εσύ smartphone!» κ.ο.κ.. Η τελευταία εκφράζεται με τη μορφή άχρηστων κηρυγμάτων του τύπου: «Προσπάθησε να φανταστείς έναν κόσμο χωρίς το ίντερνετ…».
Από την άλλη, κάθε επιχείρημα σχετικά με τις θετικές πλευρές του δικτύου θα το υποδεχτεί ο «κήνσορας» ως ένα κομμάτι δουλικής «θεράπουσας» προπαγάνδας.
Ας θυμόμαστε πάντα των Ήρωνα της Αλεξάνδρειας. Η ιστορία του μας διδάσκει ότι όποτε κάνουμε λόγο για τεχνολογία (και για το ίντερνετ συγκεκριμένα), στην πραγματικότητα κάνουμε λόγο για κάτι άλλο, δηλαδή τις κοινωνικές σχέσεις.
Ας ρωτήσουμε ξανά λοιπόν: ποιοι είναι τα αφεντικά του δικτύου; Και ποιοι οι εκμεταλλευόμενοι του Δικτύου και εκμεταλλευόμενοι από το Δίκτυο;
Δεν είναι τόσο δύσκολο να το ανακαλύψουμε: αρκεί να διαβάσουμε τους «Όρους χρήσης» των κοινωνικών δικτύων που χρησιμοποιεί, να διαβάσουμε επίσης τις άδειες του λογισμικού που έχει στον υπολογιστή του/της, να εντοπίσουμε την “Ουδετερότητα του Δικτύου” ^[17] σε μια μηχανή αναζήτησης και, πάνω από όλα, να θυμόμαστε ιστορίες όπως αυτές των αποθηκών της Amazon και των εργοστασίων της Foxconn.
Μόνο με αυτόν τον τρόπο, πιστεύω, θα αποφύγουμε βλακείες όπως η καμπάνια «το Ίντερνετ για την Ειρήνη» ή το απαίσιο, «αμυδρά» ολοκληρωτικό σενάριο που προεικονίζεται στο κακόφημο βίντεο τωνCasalegio και Associati Gaia: Tο Μέλλον της Πολιτικής ^[18].
Ας μην ξεγελιόμαστε: μόνο βίαιες συγκρούσεις θα αποφασίσουν αν η εξέλιξη του δικτύου θα επιβάλει την υπεροχή των πρακτικών της απελευθέρωσης απέναντι σε αυτές της υποταγής, ή το αντίστροφο.
Όλη η (σκατο)δουλειά ενσωματωμένη σε ένα tablet
Τελευταία, εκείνοι που θεωρούσαν ξεπερασμένη στο σύγχρονο καπιταλισμό την εργατική θεωρία του Μαρξ για την αξία, αναφέρονται στο iPad ως παράδειγμα: η σωματική εργασία που εξασκείται από εργάτες εργοστασίου προκειμένου να συναρμολογηθεί ένα tablet, εξηγούν, δεν είναι μεγάλη υπόθεση, και η αξία του tablet εξαρτάται κυρίως από το λογισμικό και τις εφαρμογές που τρέχουν σε αυτό, κατά συνέπεια στηδιανοητική, γνωσιακή εργασία εφεύρεσης και ανάπτυξης. Αυτή η εργασία είναι άπιαστη, μη μετρήσιμη με όρους εργατοωρών.
Αυτό υποτίθεται ότι θέτει σε αμφιβολία την άποψη του Μαρξ ότι – θέτοντάς το πρόχειρα – η αξία ενός προϊόντος δίνεται από το πόση εργασία ενσωματώνει, ή, ακριβέστερα, από τον εργατοχρόνο που είναικοινωνικά απαραίτητος για να το παράγει. (Λέγοντας «κοινωνικά απαραίτητο χρόνο» ο Μαρξ εννοεί το μέσο χρόνο που ξοδεύεται από τους παραγωγούς ενός συγκεκριμένου προϊόντος σε ένα δεδομένο στάδιο καπιταλιστικής ανάπτυξης).
Δεν είμαι ειδικός στην πολιτική οικονομία, αλλά μου φαίνεται ότι είναι δυο συνυπάρχοντα επίπεδα. Ίσως η εργατική θεωρία περί αξίας αποδομείται πολύ βιαστικά. Πιστεύω ότι το κύριο νόημα (ο «φιλοσοφικός» και πολύ συγκεκριμένος πυρήνας) ισχύει ακόμη, παρά τις μεταβαλλόμενες συνθήκες.
Σήμερα, η εργασία είναι πολύ πιο κοινωνικοποιημένη από ότι στις μέρες του Μαρξ και η παραγωγική διαδικασία είναι πολύ πιο περίπλοκη (και ο καπιταλισμός βρίσκεται υπό τη συνθήκη εξωτερικών, περιβαλλοντικών περιορισμών). Και πάλι, εκείνοι που δίνουν αυτό το παράδειγμα κονταίνουν τον κύκλο και απομονώνουν την πράξη της συναρμολόγησης ενός μεμονωμένου iPad. Μου φαίνεται σοβαρό μεθοδολογικό λάθος.
Θα έπρεπε να λάβουμε υπόψη μας τον όγκο της εργασίας σε ολόκληρο τον κύκλο παραγωγής μιαςολόκληρης παρτίδας από tablet (ή φορητών υπολογιστών, smartphone, e-reader, ή οτιδήποτε). Όπως σωστά είπε ο Tuco ^[19] στο φόρουμ συζητήσεων όπου άρχισε να σχηματίζεται αυτό το δοκίμιο:
«Ένα από τα βασικά σημεία είναι ότι ολόκληρο το επινόημα δεν μπορεί να τεθεί σε κίνηση για να παράγει εκατό iPad. Θα πρέπει να φτιάξεις τουλάχιστον εκατό εκατομμύρια. Σε πρώτη όψη θα έμοιαζε σαν η πνευματική εργασία που απαιτείται για να αναπτυχθεί το λογισμικό του iPad να παράγει αξία από μόνη της, ανεξάρτητα από το υπόλοιπο κύκλο παραγωγής. Αλλά αυτό θα υπονοούσε ότι η αξία που παράγεται από την πνευματική αυτή εργασία είναι ανεξάρτητη από τον αριθμό των iPad που παράγονται. Δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα. Αν δεν ήταν κομμάτι ενός κύκλου που περιλαμβάνει την παραγωγή ενός εκατομμυρίων iPad με φορντιστικές μεθόδους, αυτή η πνευματική εργασία δεν θα παρήγαγε καθόλου αξία.»
Αφού διασαφηνίστηκε αυτό το σημείο, σχετικά με το πόση εργασία ενσωματώνεται σε ένα tablet, μπορεί κανείς:

• να ξεκινήσει από την απόκτηση βασικών υλών όπως το λίθιο. Χωρίς λίθιο δεν θα υπήρχαν επαναφορτιζόμενες μπαταρίες στα γκάτζετ μας. Δεν υπάρχει στη φύση σε «καθαρή» μορφή και η διαδικασία παραγωγής της είναι δαπανηρή κι έχει επιπτώσεις στο περιβάλλον. (Παρεμπιπτόντως, 70% των παγκόσμιων αποθεμάτων λιθίου βρίσκονται στον πυθμένα των βολιβιανών αλμυρών λιμνών και η βολιβιανή κυβέρνηση δεν σκοπεύει να τα ξεπουλήσει. Εκτός από γεωπολιτικά ζητήματα, μέχρι και σεισμοί συμβάλλουν στο χάος ^[20]. Αυτό το πρώτο στάδιο του κύκλου είναι δεδομένο ότι θα γίνει πιο πολύπλοκο και θα απαιτεί όλο και περισσότερη εργασία)·
• να λάβει υπόψιν την εργασία (και τις υφιστάμενες βλάβες) όσων εργάζονται στην πετροχημική βιομηχανία παράγοντας τα απαραίτητα πολυμερή·
• να λάβει υπόψιν την (αναξιοπρεπή, βλαβερή, σχεδόν απάνθρωπη) εργασία εκείνων που «εναποθέτουν» τα κουφάρια των laptop και των tablet σε κάποια αφρικανική χωματερή^[21]. Με το να είναι προϊόντα που παλιώνουν τόσο γρήγορα, και συγκεκριμένα προϊόντα των οποίων η παλαίωση είναι προγραμματισμένη, αυτή η εργασία είναι ήδη ενσωματωμένη σε αυτά από την αρχή του κύκλου.

Λαμβάνοντας όλα αυτά υπόψιν, θα παρατηρήσουμε ότι μια παρτίδα iPad πράγματι ενσωματώνει μια μεγάλη ποσότητα εργασίας (σκατοδουλειά, υπό διαρκή εκμετάλλευση, κακοπληρωμένη, τοξικά βιοποριστική) και μια μεγάλη ποσότητα εργάσιμου χρόνου. Χωρίς αμφιβολία, το τελευταίο είναι κοινωνικά απαραίτητος εργάσιμος χρόνος: σήμερα αυτά είναι τα μόνα iPad που παράγονται.
Χωρίς αυτήν την εργασία, ο εφαρμοζόμενος γενικός νους, ο οποίος δημιουργεί και αναβαθμίζει λογισμικό, απλώς δεν θα μπορούσε να υπάρχει. Κατά συνέπεια, δεν θα μπορούσε να παράγει καμία αξία. Για να φτιαχτεί ένα τραπέζι απαιτείται ένα δέντρο και για να φτιαχτεί ένα tablet απαιτείται ένας εργοστασιακός εργάτης – και ένας μεταλλωρύχος πιο πριν, κ.τ.λ.. Χωρίς εργοστασιακούς εργάτες και την εργασία τους, δεν θα υπήρχε αξιοποίηση των ψηφιακών προϊόντων, δεν θα ήταν δυνατή η αποτίμηση των χρηματιστηριακών μετοχών της Apple. Οι μέτοχοι και οι επενδυτές εμπιστεύονται την Apple επειδή αναπτύσσει, εμπλουτίζει και πουλά υλικό και γκάτζετ και μερικές φορές χτυπάει λανσάροντας ένα νέο «στολίδι» στην αγορά – και ποιος φτιάχνει το στολίδι;
Δεν ξέρω αν το ακριβές μέτρημα με όρους εργατοωρών είναι ακόμη εφικτό. Ας το ξαναπώ: δεν είμαι πολιτικός οικονομολόγος. Αυτό που ξέρω είναι ότι όταν πετάμε στα σκουπίδια ένα πλήρως λειτουργικό κινητό τηλέφωνο επειδή ένα καινούριο μοντέλο μπορεί να κάνει περισσότερα, πετάμε στα σκουπίδια ένα γερό κομμάτι ζωής και βιοπάλης μιας μεγάλης μάζας εργατών, που είναι συχνά κακοπληρωμένοι κι έχουν φάει και μια ξυλιά στον πισινό στα πλαίσια της διαπραγμάτευσης.
Συλλογική Νοημοσύνη, Αόρατη Εργασία και Κοινωνικά Δίκτυα
Αυτό που προσπαθώ να εξηγήσω το έχει ήδη πραγματευτεί ο Μαρξ στο Ανέκδοτο Έκτο Κεφάλαιο ^[22] του Κεφαλαίου. Το απόσπασμα είναι εξαιρετικά πυκνογραμμένο, δεδομένου ότι ποτέ δεν πέρασε από επεξεργασία για να εκδοθεί (τα πλάγια γράμματα και η υπογράμμιση δικά μου):
«Οι κοινωνικές παραγωγικές δυνάμεις της εργασίας, ή οι παραγωγικές δυνάμεις της άμεσα κοινωνικής, κοινωνικοποιημένης (κοινής) εργασίας, αναπτύσσονται μέσω της συνεργασίας, μέσω του μοιράσματος της εργασίας σε ένα εργαστήριο, τη χρήση μηχανημάτων και γενικά μέσω του μετασχηματισμού της παραγωγικής διαδικασίας σε μια συνειδητή εφαρμογή των φυσικών επιστημών, της μηχανικής, της χημείας, κ.τ.λ., για συγκεκριμένους σκοπούς, τεχνολογία, κ.ά., καθώς και μέσω της εργασίας σε μεγάλη κλίμακα, η οποία ανταποκρίνεται σε όλες αυτές τις εξελίξεις [...]. Αυτή η ανάπτυξη της παραγωγικής δύναμης τηςκοινωνικοποιημένης εργασίας, σε αντίθεση με την είτε λιγότερο είτε περισσότερο απομονωμένη εργασία του ενός ατόμου, κ.τ.λ., και, παράλληλα με αυτήν, η εφαρμογή της επιστήμης, αυτού του γενικού προϊόντοςκοινωνικής ανάπτυξης, στην άμεση διαδικασία παραγωγής, έχει την εμφάνιση μιας παραγωγικής δύναμης του κεφαλαίου, όχι της εργασίας, ή εμφανίζεται μόνο ως η παραγωγική διαδικασία της εργασίας στο μέτρο που η τελευταία είναι όμοια με το κεφάλαιο, και σε καμιά περίπτωση δεν εμφανίζεται ως η παραγωγική δύναμη είτε του μεμονωμένου εργάτη ή των εργατών μαζί συνδυαστικά στην παραγωγική διαδικασία.
Ο μυστικισμός που υπάρχει γενικώς στη σχέση του κεφαλαίου είναι πλέον πολύ πιο ανεπτυγμένος από ό,τι ήταν, ή από ό,τι θα μπορούσε να είναι, στην περίπτωση που η εργασία θα περιλαμβάνονταν απλώς επισήμως στο κεφάλαιο».
Εν συντομία, ο Μαρξ λέει ότι:

• η συλλογική, συνεργατική φύση της εργασίας είναι πραγματικά υποταγμένη (ο όρος καμιά φορά μεταφράζεται και ως «υπαγόμενη») στο κεφάλαιο – που σημαίνει ότι είναι μια συγκεκριμένησυλλογική φύση που δεν υπήρχε πριν τον καπιταλισμό.

Η «πραγματική υποταγή» της εργασίας κάτω από το κεφάλαιο τίθεται από τον Μαρξ απέναντι στην «επίσημη υπαγωγή», η οποία ήταν τυπική στην αυγή του καπιταλισμού, όταν το κεφάλαιο υπέτασσε προϋπάρχοντα είδη εργασίας: χειροτεχνία, διαδικασίες αγροτικής εργασίας, κ.τ.λ..
«Πραγματική υποταγή» (ή «υπαγωγή») σημαίνει ότι το κεφάλαιο μετατρέπει σε παραγωγική δύναμη μια κοινωνική συνεργασία που δεν προϋπήρχε αυτού, επειδή οι εργάτες, η μισθωτή εργασία, οι μηχανές και οι νέοι τρόποι μεταφοράς και διανομής δεν υπήρχαν πριν το καπιταλισμό·

• όσο πιο προηγμένη είναι η παραγωγική διαδικασία (χάρη στην εφαρμογή της επιστήμης και της τεχνολογίας) τόσο πιο μυστικιστική είναι η απεικόνιση της παραγωγικής συνεργασίας.

Ας δούμε τώρα κάποια σημερινά παραδείγματα αυτής της διατύπωσης: η παραγωγή έννοιας και σχέσεων στο ίντερνετ δεν θεωρείται ως παραγωγική δύναμη συνεργαζόμενων εργατών· ούτε επιτρέπει η κυρίαρχη ιδεολογία να αναγνωριστεί η εργασία ενός μεμονωμένου ατόμου. Όλη αυτή η παραγωγή αποδίδεται δόλια, μυθολογικά στο κεφάλαιο το ίδιο, στο «επιχειρηματικό πνεύμα», στην υποτιθέμενη διάνοια του καπιταλιστή, κ.τ.λ.. Για παράδειγμα, λέγεται συχνά ότι το Facebook υπάρχει χάρη στη διορατικότητα του Mark Zuckerberg μπλα μπλα μπλα.
Τέτοια παραγωγή έννοιας θεωρείται συχνά, όπως λέει ο Μαρξ, «παραγωγική δύναμη της εργασίας, στο μέτρο που [αυτή] είναι όμοια με το κεφάλαιο». Ας μεταφράσουμε και ας εφαρμόσουμε αυτήν την αρχή: η εκμετάλλευση κρύβεται πίσω από την εμφάνιση μια αυτόνομης, μη υποταγμένης εργασίας που επαφίεται στην ανεξάρτητη επιχειρηματικότητα και στις ελεύθερες συμφωνίες – ακόμη κι αν ένα σημαντικό τμήμα του περιεχομένου του ιστού παράγεται από την υποταγμένη εργασία με το κομμάτι από διάφορους «συγγραφείς-φαντάσματα», που προσλαμβάνονται από εταιρίες όπως η Odesk.com ^[23].
Υπάρχει πραγματικά αυτό που ο Μαρξ ονομάζει “Geimeinwesen” – δηλαδή η τάση των ανθρώπων να συνεργάζονται και να είναι μέρος μιας κοινότητας; Ναι, πράγματι. Είναι πάντα επικίνδυνο να χρησιμοποιεί κανείς τέτοιους όρους, αλλά αν υπάρχει ένα «ανθρωπολογικό παγκόσμιο», είναι σίγουρα αυτό. Ως «κοινωνικό ζώο» (“Compagnevole animale”) μεταφράζει ο Δάντης το «Ζῶον πολιτικὸν» του Αριστοτέλη – και οι νευροεπιστήμες αποδεικνύουν ότι είμαστε καλωδιωμένοι για το “Gemeinwesen” (ανακάλυψηκαθρεφτιζόμενων νευρώνων, κ.τ.λ.).
Κανένας τρόπος παραγωγής δεν έχει «υπαγάγει» και «καταστήσει παραγωγική» την ανθρώπινη τάση για συνεργασία με τόση δύναμη όσο ο καπιταλισμός.
Το καλύτερο παράδειγμα αυτής της υποταγμένης συνεργασίας – και την ίδια στιγμή μιας αόρατης εργασίας που δεν γίνεται αντιληπτή ως τέτοια – παρέχεται από τα κοινωνικά δίκτυα.
Θα χρησιμοποιήσω το Facebook ως παράδειγμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι τα άλλα κοινωνικά δίκτυα είναι «λιγότερο σατανικά». Ο λόγος που εστιάζω στο Facebook οφείλεται στο ότι είναι η μεγαλύτερη, η πιο ενδοτική και (όπως δείχνει το τελευταίο κύμα νέων επιλογών και πρόσθετων λειτουργιών ^[24]) η πιο συγκεντρωτική, πειστική και επεκτατική σελίδα κοινωνικής δικτύωσης στον ιστό. Μοιάζει σαν το Facebook να θέλει να εγκολπώσει ολόκληρο το δίκτυο για να το αντικαταστήσει. Είναι η ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης – εκπρόσωπος του είδους και κατά συνέπεια ενδείκνυται ως το πλέον ξεκάθαρο παράδειγμα.
Είσαι ένα από τα 700 και κάτι εκατομμύρια άτομα που χρησιμοποιούν το Facebook; Λοιπόν, αυτό σημαίνει ότι παράγεις περιεχόμενο για το δίκτυο κάθε μέρα: κάθε είδους περιεχόμενο, συμπεριλαμβανομένωνσυναισθημάτων και σχέσεων. Είσαι κομμάτι του γενικού νου του Facebook. Εν συντομία, το Facebook υπάρχει και λειτουργεί χάρη σε όλους τους ανθρώπους σαν εσένα. Τι είναι το Facebook, αν όχι μια μάζα συλλογικής νοημοσύνης που δεν παράγεται από τους Zuckerberg και Σία, αλλά από τους χρήστες;
Στην πραγματικότητα, εργάζεσαι στο Facebook. Δεν το αντιλαμβάνεσαι, αλλά εργάζεσαι. Εργάζεσαι και δεν κερδίζεις – άλλοι βγάζουν χρήματα με τη δουλειά σου.
Αυτό που αποδεικνύεται χρήσιμο είναι η μαρξική έννοια της «πλεονάζουσας εργασίας». Δεν είναι δυσνόητη σαν έννοια: είναι κομμάτι δουλειάς που, παρότι παράγει αξία, δεν μετατρέπεται σε μισθό αλλά σε κέρδος για τον κεφαλαιοκράτη, καθώς στον τελευταίο ανήκουν τα μέσα παραγωγής.
Αν υπάρχει κέρδος, σημαίνει ότι έχει υπάρξει πλεονάζουσα εργασία. Αλλιώς, αν όλη η εργασία πληρώνονταν σύμφωνα με την αξία που δημιουργεί – ε, λοιπόν, αυτό θα ήταν κομμουνισμός, μια κοινωνία χωρίς τάξεις. Είναι προφανές ότι ο κεφαλαιοκράτης πρέπει να πληρώσει τους εργάτες λιγότερο από το άθροισμα που κερδίζει με την πώληση των προϊόντων. Αυτό σημαίνει «κέρδος» – είναι το να πληρώνονται οι εργάτες λιγότερο από την πραγματική αξία της εργασίας τους.
Για πολλούς λόγους, ο κεφαλαιοκράτης μπορεί να μην είναι σε θέση να πουλήσει αυτά τα προϊόντα και να έχει κέρδη. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οι εργάτες δεν έχουν παράσχει πλεονάζουσα εργασία. Ολόκληρη η καπιταλιστική κοινωνία βασίζεται στην πλεονάζουσα αξία και την πλεονάζουσα εργασία.
Ολόκληρη η εργασία σου είναι πλεονάζουσα εργασία στο Facebook, επειδή δεν πληρώνεσαι. Κάθε μέρα ο Zuckerber πουλάει την πλεονάζουσα εργασία σου – σαν να λέμε πουλάει τη ζωή σου (τα ευαίσθητα δεδομένα, τις συνήθειες πλοήγησής σου, κ.τ.λ.) και τις σχέσεις σου. Βγάζει αρκετά εκατομμύρια δολάρια κάθε μέρα, επειδή είναι ο ιδιοκτήτης των μέσων παραγωγής και συ όχι.
Η πληροφορία είναι ένα προϊόν. Η γνώση είναι ένα προϊόν. Στην πραγματικότητα, είναι το προϊόν τοεπιούσιο στον μετα-φορντισμό (ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε). Είναι ταυτόχρονα η παραγωγική δύναμη και το προϊόν, ακριβώς όπως η εργατική δύναμη. Η κοινότητα του Facebook παράγει κομμάτια πληροφορίας (ως μεμονωμένα γούστα, καταναλωτικές συνήθειες, τάσεις αγοράς) που πακετάρονται με τη μορφή στατιστικών στοιχείων και πωλούνται σε άλλους ή/και χρησιμοποιούνται για προσαρμοσμένες διαφημίσεις και όλων των ειδών τις προσφορές ^[25].
Επιπλέον, ως μια απεικόνιση του πιο εκτεταμένου δικτύου σχέσεων στον πλανήτη, το Facebook είναι από μόνο του ένα προϊόν. Η εταιρία είναι σε θέση να πουλήσει πληροφορίες μόνο αν, την ίδια στιγμή καιακατάπαυστα, συνεχίσει να πουλάει αυτήν τη συγκεκριμένη απεικόνιση του ιδίου. Κι αυτή η απεικόνιση παράγεται από τους χρήστες, αλλά ο Zuckerberg είναι που τσεπώνει τις επιταγές.
Φυσικά, αυτό το είδος της «εργασίας» που περιγράφεται παραπάνω, δεν είναι συγκρίσιμο ως προς την βιοπάλη και την εκμετάλλευση της εργασίας που αναφέρεται στις πρώτες παραγράφους. Επιπροσθέτως, οι χρήστες του Facebook δεν αποτελούν μια κοινωνική τάξη. Η ουσία είναι ότι πρέπει πάντα να λαμβάνουμε υπόψιν μας τόσο τη βιοπάλη στη βάση της παραγωγής του hardware, όσο και τη συνεχή ληστρική υπεξαίρεση της συλλογικής νοημοσύνης που βρίσκεται στο ίντερνετ. Όπως έγραψα παραπάνω, είναι δυο «συνυπάρχοντα επίπεδα». Η παραγωγή αξίας εξαρτάται και από τις δύο δραστηριότητες και θα πρέπει να απεικονιστούν και να αναλυθούν μαζί.

Δεν υπάρχει «απ’ έξω» ως αντίθεση στο «από μέσα»
Σε αυτό το σημείο, αν κάποιος με ρωτούσε, «Πρέπει να μείνω έξω από τα κοινωνικά δίκτυα;», ή «Μπορώ να λύσω το πρόβλημα χρησιμοποιώντας μόνο ελεύθερο λογισμικό;», ή ακόμη «Θα έπρεπε να αποφύγω αυτή ή εκείνη τη συσκευή;», θα απαντούσα ότι η ερώτηση είναι σε λάθος πλαίσιο.
Φυσικά, είναι καλή και σωστή ιδέα η δημιουργία διαφορετικών, από τη βάση κοινωνικών δικτύων που να τρέχουν ελεύθερο λογισμικό και να μην βασίζονται πάνω στο εμπόριο ευαίσθητων δεδομένων και σχέσεων – αλλά εξίσου καλό είναι να κρατάς μια κριτική κι ενημερωτική παρουσία εκεί όπου η πλειοψηφία των ανθρώπων ζει και επικοινωνεί, ίσως προσπαθώντας να επινοήσεις ανταγωνιστικούς τρόπους χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα δίκτυα.
Υποφέρουμε για υπερβολικά πολύ καιρό την ηγεμονία του μηχανισμού που «προσωποποιεί» τις εξεγέρσεις και τους αγώνες, εστιάζοντας κυρίως στο γίνεται ή τι μπορεί να γίνει από τον μεμονωμένο καταναλωτή (ένα θέμα που αναπαράγεται διαρκώς από συγκεκριμένες κοινωνικές τεχνολογίες): μποϋκοτάζ, κριτική κατανάλωση, ριζοσπαστικές προσωπικές συνήθειες κ.τ.λ..
Οι προσωπικές επιλογές είναι σημαντικές, αλλά:

• Πολύ συχνά αυτός ο τρόπος σχέσης μας φέρνει σε έναν ανταγωνισμό για το ποιο άτομο είναι «αγνότερο» και πιο «συνεπές». Θα υπάρχει πάντα κάποιο άτομο που θα καυχιέται για επιλογές που είναι πιο ριζοσπαστικές από τις δικές μου: ο βίγκαν χτυπάει τον χορτοφάγο, ο καρπιστής χτυπάει τον βίγκαν, κ.τ.λ.. Καθένας και καθεμία ισχυρίζεται ότι είναι «πολύ έξω», πιο «ανεξάρτητος ή ανεξάρτητη» από το κεφάλαιο – μια εικόνα που είναι τελείως απατηλή·
• Ο καταναλωτής και η καταναλώτρια είναι ο τελευταίος κρίκος της αλυσίδας διανομής και οι επιλογές τους γίνονται στις εκβολές, όχι στις πηγές. Ίσως θα έπρεπε να συνιστούμε πιο συχνά την ανάγνωση ενός «λιγότερου» κειμένου του Μαρξ, την Κριτική στο Πρόγραμμα της Γκότα, στο οποίο άσκησε κριτική στον «χυδαίο σοσιαλισμό» που εστιάζει στη διανομή και όχι στην παραγωγή.

Έχω καταβάλει προσπάθεια για αρκετό καιρό ^[26] να εξηγήσω γιατί, σύμφωνα με τη δική μου άποψη, κοινωνικές μεταφορές (όπως το «από μέσα» και «απ’ έξω») είναι ανεπαρκείς, επειδή η ερώτηση είναι, «Πού είναι το απ’ έξω;», η απάντηση – ή η έλλειψη αυτής – δεν μπορεί παρά να είναι αφοπλιστική, καθώς η ερώτηση από μόνη της είναι ήδη αφοπλιστική.
Θα μπορούσε να είναι χρησιμότερο να χρησιμοποιηθούν, και να γίνει αιτιολόγηση στη βάση χρονικώνεικόνων. Εστιάζοντας στο χρόνο, όχι στο χώρο.
Είναι ζήτημα κατανόησης του πόσο χρόνο της ζωής – πόσες φορές και πόσες ζωές – έχει κλαπεί από το Κεφάλαιο (κλοπή λαθραία, δεδομένου ότι αυτού του είδους η κλοπή παρουσιάζεται ως «η φύση των πραγμάτων»), συνειδητοποίησης των διάφορων μορφών εκμετάλλευσης και κατά συνέπεια μάχης ανάμεσα στις σχέσεις παραγωγής και εξουσίας, μέσω της αμφισβήτησης της ιδιοκτητικής δομής και της «κανονικοποίησης» της απαλλοτρίωσης, προκειμένου να χαλαρώσει ο βηματισμός, να σπάσει η εκμετάλλευση και να ανακτηθούν κομμάτια ζωής.
Δεν υπάρχει τίποτα καινούριο σε αυτά που λέω: κάποτε λέγονταν κατ’ έθιμο «ταξικός αγώνας». Με λίγα λόγια: τα συμφέροντα εργάτη και εργοδότη είναι διαφορετικά και ασυμβίβαστα. Κάθε ιδεολογία (είτε επιχειρηματιστική, είτε εθνικιστική, είτε ρατσιστική) που συγκαλύπτει αυτή τη διαφορά πρέπει να πολεμηθεί.
Σκεφτείτε τη χαραυγή του εργατικού κινήματος. Οι εργάτες και οι εργάτριες δουλεύουν 12 με 14 ώρες την ημέρα σε κτηνώδεις συνθήκες και τις ίδιες συνθήκες μοιράζονται παιδιά που σπανίως βλέπουν το φως της μέρας. Τι θα κάνουν; Θα παλέψουν. Θα παλέψουν μέχρι να αποσπάσουν εργάσιμες μέρες με οκτάωρο, πληρωμή για τις υπερωρίες, υγειονομική περίθαλψη, δικαίωμα στην οργάνωση και την απεργία, νόμους ενάντια στην παιδική εργασία… Θα πάρουν πίσω κομμάτι του χρόνου τους και θα ανακτήσουν την αξιοπρέπειά τους, μέχρι αυτά τα επιτεύγματα αμφισβητηθούν ξανά και ένας νέος αγώνας θα απαιτηθεί.
Το να συνειδητοποιήσεις ότι η σχέση μας με πράγματα δεν είναι ούτε ουδέτερη ούτε αθώα, το να βρίσκεις ιδεολογία μέσα σε αυτήν, το να αναγνωρίζεις τον φετιχισμό του προϊόντος – αυτά είναι όλα επιτεύγματα από μόνα τους: μπορεί να έχουμε τραυματιστεί και προσβληθεί, προσβεβλημένες, αλλά τουλάχιστον «έχουμε τραυματιστεί, προσβληθεί, και μας αρέσει». Ο τραυματισμός παραμένει, αλλά όχι η κοροϊδία του να πιστεύεις ότι έχεις ελευθερία ενώ στην πραγματικότητα σε εκμεταλλεύονται. Πρέπει πάντα να βρίσκουμε τους μηχανισμούς που μας υποδουλώνουν και να τους περιγράφουμε ενώ προσπαθούμε να βρούμε τρόπους να τους φέρουμε σε κρίση.
Οι ψηφιακές συσκευές που χρησιμοποιούμε ενσωματώνουν εκμετάλλευση – ας το συνειδητοποιήσουμε. Το ίντερνετ στέκεται πάνω σε γιγάντιες κολώνες αόρατης εργασίας – ας το αναδείξουμε και ας αναδείξουμε τους αγώνες και τις απεργίες. Παρότι ακόμη ελάχιστα συζητείται στο δυτικό κόσμο, υπάρχουν πράγματι απεργίες στην Κίνα ^[27], και θα υπάρχουν όλο και περισσότερες ^[28].
Όταν ένας αποτυχημένος γίνεται μεγιστάνας, θα πρέπει να πάμε και να κοιτάξουμε σε πόσα πτώματα πάτησε για να γίνει αυτό που έγινε, τι δουλειά εκμεταλλεύτηκε, πόση πλεονάζουσα εργασία δεν αντάμειψε.
Όταν μιλώ για «αποφετιχοποίηση του Δικτύου», εννοώ την απόκτηση αυτής της επίγνωσης, που είναι προαπαιτούμενο για να παραμείνεις «εντός κι ενάντια», εντός με ανταγωνιστικό τρόπο.
Αν παραμείνουμε «εντός και ενάντια» στο Δίκτυο, μπορεί να βρούμε τον τρόπο να μπούμε σε μια συμμαχία με αυτούς που γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης ενάντια στο ρεύμα. Μια παγκόσμια συμμαχία ανάμεσα σε «ψηφιακούς ακτιβιστές», νοητικούς εργάτες και εργάτες της ηλεκτρονικής βιομηχανίας θα ήταν το πιο τρομακτικό πράγμα για τα αφεντικά του ίντερνετ.
Όλες οι μορφές αυτής της συμμαχίας, φυσικά, απομένει να ανακαλυφθούν.
1 ΣτΜ: Ο όρος «μακριά ουρά» (long tail) έγινε πρόσφατα δημοφιλής για να περιγράψει την τακτική λιανικής πώλησης μοναδικών προϊόντων με σχετικά μικρές πωληθέντες ποσότητες από το καθένα – συνήθως σε συνδυασμό με την πώληση λιγότερων δημοφιλών προϊόντων σε μεγάλες ποσότητες. Η «μακριά ουρά» έγινε δημοφιλής από τον Chris Anderson σε άρθρο του περιοδικού Wired τον Οκτώβριο του 2004, στο οποίο ανέφερε την Amazon και τη Netfix ως παραδείγματα εταιριών που εφαρμόζουν αυτήν την πολιτική. Ο Anderson ανέλυσε την έννοια στο βιβλίο του Η μακριά ουρά - Πώς το Διαδίκτυο επηρεάζει την οικονομία, τις επιχειρήσεις και τον πολιτισμό. (Wikipedia)
2ΣτΜ: Αναφέρεται στο δοκίμιο του Ουμπέρτο Έκο: Apocalittici e integrati (Αποκαλυψιακοί και εντεταγμένοι, στα ελληνικά με τίτλο “Κήνσορες και θεράποντες”)



ΠΗΓΗ: EAGAINST.COM